Άτυχε Μήτσο….

..σου κόβουν το μισθό και την Σύνταξη για να έρθει η ανάπτυξη…

…γιατί οι δούλοι της Τρόικας και οι λακέδες ΜΕΓΑλοδημοσιογραφίσκοι λένε ότι ανταγωνιστικό είναι το φθηνότερο προϊόν…

Όχι όμως όταν αφορά τους Εργολάβους και τους Γερμανούς Κατακτητές.. εε... εννοούσα Επενδυτές…

Η ΔΕΗ λοιπόν….

όπως έγραφε από τον Αύγουστο του 2010 η olympia.gr "ΔΕΗ: Θα πληρώσουμε το κόστος της Πράσινης Απάτης"

Η ΔΕΗ λοιπόν για την Τρόικα πρέπει ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΙ το ρεύμα γιατί ΕΧΕΙ ΤΟ ΦΘΗΝΟΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (δείτε τον ΠΙΝΑΚΑ)!

Ανταγωνιστική για τα βαποράκια τους….

Τι έκαναν λοιπόν;

Απλά με δικαιολογίες αυξάνουν το Ρεύμα για έναν “καλό σκοπό” όπως είναι πράσινη απάτη, που προκάλεσε ζημιά 300.000.000 στη ΛΑΓΗΕ (!)… για να έρθουν μετά να κάνουν Πλιάτσικο και να πουλάνε αυτοί “ανταγωνιστικά”….!

Σκεφτείτε το σαν περιπτερά που ακριβαίνει τις τσίχλες γιατί είναι πιο ανταγωνιστικός από τον…ανταγωνιστή του!

Να το πω “εύνοια”; (Υπάρχει κι η εχθροπάθεια).

Για όσους δεν κατάλαβαν ας το πω Μπακάλικα.

Η ΔΕΗ πουλώντας το 2009 το ρεύμα 100 είχε κέρδη 1 δις και είχαμε όλοι.

Θέλουν να το πουλάει 200 (+100%) ώστε να μπουν οι Εργολάβοι “Έλληνες” και ξένοι να σου κάνουν έκπτωση και να σου πουλάνε 180 κι εσύ Μήτσο να είσαι “κερδισμένος” από το κουτόχορτο.

Είναι αυτό ανάπτυξη;

Λιγότεροι Έλληνες Ρεύμα, αλλά οι Γύπες περισσότερα κέρδη κι ο Καναλάρχης-Μπετατζής νέα θαλαμηγό;

Είναι αυτό “θέσεις Εργασίας”;

Γιατί με αυτό το σκεπτικό κι οι “ Οίκοι Ανοχής” είναι κι αυτοί “θέσεις Εργασίας”

Αν είναι “ επενδυτές” να έρθουν να χτίσουν Εργοστάσια (που εγώ τα έχτισα), να τραβήξουν καλώδια (που εγώ τα πλήρωσα), να βρουν πρώτες ύλες (από τη δική μου γη) και να πουλάνε όσο θέλουν…

Αυτό είναι επένδυση…ο, οτιδήποτε άλλο είναι Προδοτική Μαστροπεία .

Η Τρόικα εκπροσωπεί συγκεκριμένες πολυεθνικές Εταιρείες του Εξωτερικού και κάνουν bussiness.

Η Κυβέρνηση ποιον εκπροσωπεί;

Τό ἀπ' αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς

Θυμάμαι ακόμη πόσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που άκουσα πως ο εφευρέτης του φραπέ είναι Έλληνας. Πρώτον διότι την εποχή εκείνη είχα ως δεδομένο πως σε κάθε σημείο του πλανήτη είναι ο πιο διαδεδομένος καφές κι έτσι -εξαιτίας αυτής της αυθαίρετης είναι η αλήθεια γενίκευσης- διαπίστωσα αλυσιδωτά και ένα σωρό ακόμη αλήθειες, π.χ. πως ο Ρακιντζής δεν είναι ο καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως ή ότι δεν είναι υποχρεωμένος ένας Κινέζος να γνωρίζει την ύπαρξη του Βασίλη Λυπηρίδη. Δεύτερον αναθάρρησα, διότι κατά τη δεκαετία του '80, την προ Λαλάκη Εισαγόμενου εποχή δεν υπήρχαν Γεωργιαδολιακοπουλοβελόπουλοι να διατυμπανίζουν την ελληνικότητα του Παντός. Εδώ ο Κοντομηνάς βάφτισε την εταιρία του Interamerican μόνο και μόνο για να δείξει πως δεν έχει καμία σχέση με τις δουλειές των άχρηστων Ελλήνων. Άκου εκεί Interamerican...με έδρα στο Μαρούσι. Tόσο βαθιά είχε φωλιάσει ο ψευτοδιεθνισμός. Τέλος πάντων κάπως έτσι είχα αντιδράσει. Ηλίθια θα σκεφτείτε. Μην ψαρώνετε... Ήμουν περίπου ενός έτους.

Καφές στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού

Πλέον οι μοναδικές ενέσεις τόνωσης της ψυχολογίας του φραπέ είναι η εμμονή των ξένων που τον δοκιμάζουν πρώτη φορά και τον απολαμβάνουν σχεδόν ψυχαναγκαστικά ή ακόμη καλύτερα η πάγια επιθυμία των Ελλήνων του εξωτερικού που έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Παθαίνουν κάτι, γυρίζει το μάτι τους, αλυχτάνε, μουγκρίζουν. Κάτι που εμείς οι Ελληνάρες, οι φραπεδόμαγκες, χάσαμε μαζί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αποσκευές μας. Πολύ φοβάμαι όμως πως έχουν δημιουργηθεί στο φραπεδάκι μας σοβαρά ψυχολογικά συμπλέγματα. Όποιος έχει γνωρίσει την κορυφή, την απόλυτη αποδοχή και αποθέωση δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις εποχικές επιτυχημένες περιοδείες. Ρωτήστε τον Τόλη να σας το εξηγήσει. Όσο πιο φωτεινός ο δρόμος, τόσο πιο σκοτεινό το περιθώριο.

Η συνωμοσία του φραπέ

Το φραπεδάκι του φαντάρου το κερνούσαν οι μπαρμπάδες στα καφενεία. Αυτοί έπιναν ελληνικούς και τσίπουρα, η νεολαία ως πιο "μοντέρνα" είχε το φραπεδάκι για σημαία, την φραπεδάρα, τη φράπα, το φραπόγαλο. Τα τραπέζια στα φοιτητικά στέκια είχαν εκατοντάδες λίτρα φραπέ μέσα στα διάφανα ποτήρια. Ευκολία και για τους σερβιτόρους και τους μπουφετζήδες -που τώρα τους λέμε λέει baristas-, φώναζες μόνο "μέτριο χωρίς", "σκεεεεεεεεετο" ο ξενυχτισμένος, "γλυκό γάλα" οι φλώροι και οι γκόμενες. Στραβώναμε όταν μας έκαναν καφέ με Βζζζζζζ. Δηλαδή με ηλεκτρικό αναδευτήρα. Ο σωστός ο φραπές βγαίνει από σέικερ, εκεί φαίνεται ο μάστορας. Ακόμη μου λείπουν οι απογευματινές ταχυπαλμίες του πέμπτου καφέ. Τώρα με το ζόρι βγάζω δύο.

Τον πρώτο μου φραπέ τον πλήρωσα 350 δραχμές. Τα τσιγάρα έκαναν 550. Μέτριος χωρίς γάλα. Έδενε αρμονικά με τα Cohiba Robustos. Ήμουν πολύ περήφανος. Είχα ακούσει ιστορίες για κάποιους που λύγισαν και είχαν παραγγείλει σοκολάτα γλυκιά κρύα στην πρώτη τους απόπειρα. Είναι όλοι τους ακόμη και σήμερα δυστυχισμένοι.

Κι ύστερα γίναμε Ιταλοί

Δεν έχουμε μέτρο, αυτό είναι. Και μετά μου μιλάνε για αρχαιοελληνική σοφία, οι απόγονοι που αν δεν μπουν ολόκληροι στο βάζο με το μέλι θα το σπάσουν στο κεφάλι του διπλανού τους. Μπουγάτσα με φρέντο καπουτσίνο, τυρόπιτα κι εσπρεσάκι σε τιμή έκπληξη, εσπρέσο μπαρ σε κάθε γωνία και τη φραπεδάρα τη θυμόμαστε μόνο σε διακοπές ρεύματος. Για να μην ασχοληθώ με τα Starbucks...Ή μάλλον μόνο δύο πράγματα. Σιχαίνομαι να βλέπω κόσμο να περπατάει στην Ελλάδα και να κρατάει ποτηράκι Starbucks. Μπορεί να είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου εκεί στο Σιάτλ αλλά αν κουβαλάς τον ηλίθιο καφέ σου παντού δεν γίνεσαι ούτε σταρ του Χόλιγουντ ούτε ντετέκτιβ της CIA. Ο δεύτερος λόγος που μισώ τα Starbucks είναι επειδή ο ceo της εταιρίας ήρθε στην Ελλάδα, ήπιε φραπέ και δεν του άρεσε. Να πίνεις γάλα με γαλοπούλα στο χωριό σου βλαχοκαουμπόι Howard Schultz σιωνισταριό. Που χτυπάς στο μπλέντερ πάνκεικς με γουάφλς και πινατμπάτερ και λες ορίστε ένα ωραίο καφεδάκι. Πουθενάδες.

Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι

Σήμερα το πρωί έπινα το εσπρεσάκι μου στο μπαρ. Κάποτε ακούστηκε μια παραγγελία που είχα να ακούσω καιρό. Τέσσερα φραπεδάκια μέτρια πακέτο. Γύρισα το κεφάλι απορημένος. Ήταν ένας λεβέντης δίμετρος, με λερωμένη φόρμα εργασίας και βαρύ ύφος. Ντράπηκα για τις ώρες που ξόδεψα στην μελέτη του καφέ, τις ποικιλίες, τις θερμοκρασίες, τους χρόνους του.

Είμαι φτιαγμένος από λάσπη και φραπέ και ο φραπές, φρέντο δεν γίνεται.

Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Αν όμως πάρουμε ως παράδειγμα τον Θουκυδίδη Ολόρου, τον θεμελιωτή της επιστημονικής ιστοριογραφίας, θα διαπιστώσουμε πως ήταν μια ντροπιαστική ήττα αυτή που τον οδήγησε στα μονοπάτια της αντικειμενικότητας. Φαίνεται πως ο φουκαράς ο Θουκυδίδης δεν ήταν άνθρωπος της δράσης σε αντίθεση ας πούμε με τον συνάδελφό του Ξενοφώντα. Στη μοναδική αποστολή που ανέλαβε ως στρατηγός, απέτυχε παταγωδώς και καταδικάστηκε σε θάνατο από τους ανέκαθεν αυστηρούς δικαστές, Αθηναίους. Αυτό το φιάσκο της Αμφίπολης και η ντροπιαστική ποινή που εκκρεμούσε εις βάρους του, του επέτρεψαν στην ουσία από τους τόπους της εξορίας του, να ερευνήσει επαρκώς, να φιλτράρει τις πληροφορίες του αμερόληπτα και να συνθέτει επιτέλους κομμάτι- κομμάτι το μεγαλειώδες έργο του, την Ιστορία του. Δοκίμασε, λοιπόν, ο Θουκυδίδης και την πίεση της ευθύνης και την πικρία της ήττας μέχρι να παραδώσει στην ανθρωπότητα ένα έργο - ορόσημο. Που μας δείχνει ένα δρόμο. Όχι τον μοναδικό. Ας τολμήσω να πω δυστυχώς όχι τον μοναδικό.
Η ιστορία λοιπόν επηρεάζεται από τους νικητές, γράφεται όμως από τους ιστορικούς. Ακόμη χειρότερα ,διδάσκεται από τους καθηγητές, από βιβλία που γράφουν κάποιοι άλλοι ,συνήθως καθηγητές ή επιστήμονες του συγκεκριμένου πεδίου. Τα περισσότερα βιβλία που είναι διαθέσιμα στο εμπόριο εκδίδονται από εκδοτικές εταιρείες, που όπως κάθε εταιρεία λειτουργεί με σκοπό το κέρδος. Είναι λοιπόν αλήθεια πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές; Και ναι και όχι. Τεχνικά ναι, πρακτικά όχι. Θα ήθελα να επεκταθώ σε πολλά συγκεκριμένα παραδείγματα, όμως για λόγους οικονομίας θα αναφέρω μόνο ένα, που πιστεύω δείχνει τα επίπεδα ημιμάθειάς μας. Τι τραγικό πράγμα η ημιμάθεια.....
Ο Αλάριχος ( Ulrich στα γερμανικά), είναι ο στρατηλάτης που θα καταστρέψει ΟΡΙΣΤΙΚΑ τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Που θα προσανατολίσει την έννοια της ελληνικότητας σε διαφορετικούς ορίζοντες. Κατά τη διάρκεια της καταστροφικής επιδρομής του στην ελληνική γη , θα καταστρέψει, θα κατασφάξει, θα επικρατήσει ολοκληρωτικά. Να τονίσω εδώ πως δε θα επικεντρωθώ ούτε στα αίτια, ούτε στα πολιτικά και θρησκευτικά παιχνίδια της εποχής. Θα μείνω απλά στο γεγονός πως ένας Βησιγότθος ισοπέδωσε στα 396 π.Χ την Ελλάδα. Καταστρέφει ναούς, ακρωτηριάζει όσα αγάλματα δεν προλαβαίνει να κονιορτοποιήσει και κυριολεκτικά σβήνει πόλεις από τον χάρτη. Ανάμεσα σ' αυτές και την Αθήνα, που ερημώνει και θα υπάρξει ξανά επί Όθωνος. Έστω λοιπόν και σε όσους όσοι αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως βαριά βιομηχανία της Ελλάδος, ο Αλάριχος έχει προξενήσει τεράστια ζημιά. "Διαφυγόντα κέρδη" θα έλεγαν οι πιο τολμηροί. Ο λόρδος Έλγιν μπροστά του μοιάζει με προσκοπάκι. Κι όμως ποιος ασχολείται μ αυτόν; Ο Αλάριχος αν και νικητής δεν είναι ικανός να μείνει στην ιστορία της Ελλάδος με γράμματα μεγαλύτερα απ' αυτά του Τζέγκινς Χαν. Κι ας μην έχει πατήσει ο τελευταίος ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.
Όλα αυτά τα κουραστικά, σκέφτηκα να τα αναφέρω και να τα αφιερώσω σ' αυτούς τους επικίνδυνους ψευτοκουλτουριάρηδες, που έχουν βαλθεί να μας υποδεικνύουν και να μας επιβάλλουν πρότυπα συμπεριφοράς, κατάλληλα με την εμπορικότητα τους. Δε με νοιάζει αν ο Τσε Γκεβάρα βγαίνει σε μπλουζάκι και θα σενιαριστώ, επιλέγω να κοιμάμαι με τον Παύλο Μελά πάνω απ' το κεφάλι μου. Γιατί έτσι θέλω. Κι ας δυσκολεύτηκα σαν Έλληνας να βρω μπλουζάκι του. Ενώ με τον σύντροφο Τσε δεν είχα κανένα πρόβλημα.............2 στο 10ευρω...

Υπάρχει πολιτικό πλαίσιο που να χωρά “αριστερούς” και “δεξιούς”, χριστιανούς και μουσουλμάνους, έλληνες και ξένους και τελικά όλο τον παραδαρμένο πληθυσμό;

- Ένα είναι το δίλημμα: Δημοκρατία ή Ολιγαρχία.
- Ένας ο πολιτικός στόχος των πολλών ανθρώπων, για να ξεφύγουν από την ανθρωπολογική καταστροφή, που δεν θα έχει ιστορικό προηγούμενο: Ένα πολίτευμα, ένα σύνταγμα, όπου ο λαός θα αποφασίζει τους νόμους του.

- Όσο για την αριστερά... Πίσω από την "αντισυστημική" ρητορική δεν υπήρξε ποτέ ρεαλιστική και πραγματική πολιτική επιθυμία σύγκρουσης με το ολιγαρχικό καθεστώς. Δεν θεωρήθηκε ποτέ ολιγαρχικό το σημερινό πολίτευμα που καταστρέφει τις ζωές μας, δεν έδωσαν προτεραιότητα στο δημοκρατικό αίτημα και εμπόδισε το πολιτικό αίτημα για δημοκρατία να αναδειχθεί στο μεγάλο αντίπαλο πολιτικό δέος.
Όλα αυτά συνέβησαν, γιατί απλούστατα, η αριστερά δεν πιστεύει στη δημοκρατία και το μεγάλο και ανεξέλεγκτο πλήθος στις πλατείες, της έκλεβε την παράσταση και το μονοπώλιο των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων. Έχαναν τον λόγο ύπαρξης τους.
Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί η "καθεστωτική αριστερά". Για έναν απλό λόγο. Περιφρουρεί την Βουλή και την ολιγαρχικότητα του συστήματος που τις δίνει ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ! (και πολλές επιχορηγήσεις...)

Αυτοί οι φαντασμένοι διαφωτιστές θυμούνται πως είναι μια μικρή μειοψηφία, μόνο όταν είναι να βρίσουν τον "μαλάκα λαό, που δεν ξυπνά". Όταν "ξύπνησε", όμως, έκαναν ότι μπορούσαν για να τον διώξουν. Η καθεστωτική αριστερά άφησε το πεδίο ελεύθερο για να λειτουργήσει απροκάλυπτα η καθεστωτική δεξιά, όταν αρνήθηκε να ακούσει το αίτημα του λαού για δημοκρατία και να διατηρήσει την ενότητα.

- Δεν είναι οι εκλογές, που αλλάζουν ή δεν αλλάζουν τα πράγματα, αλλά οι πολιτικές, που έχουν τη δύναμη να ενώσουν.

Η Δύναμη της ενότητας είναι αυτή που συντρίβει τη βία του καθεστώτος και όχι οι φαντασιώσεις του καθένα μας.

ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΟΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, ΘΑ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΦΥΣΙΚΑ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.

- Ο απλός άνθρωπος ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους πεινασμένους και την πείνα που τον απειλεί, με ένα πιάτο φαγητό. Τα όπλα θα τα χρειαστεί για άλλη δουλειά. Αν τα χρειαστεί.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΕΧΟΥΜΕ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΟ ΛΕΝΕ...

Δεν περνάει μέρα που δεν αναφέρονται τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης στις βλαβερές συνέπειες της καύσης ξύλων αντί του πετρελαίου.

Είναι δε τέτοια η θέρμη που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ, όσο ποτέ δεν είχαν για τις συνέπειες του καπνίσματος ή των ναρκωτικών. Σαν να είναι η καύση των ξύλων μεγαλύτερη μάστιγα από τα ναρκωτικά και πιο βλαβερή για την υγεία από το κάπνισμα…

Έφτασαν στο σημείο προχθές στην κρατική τηλεόραση να παρουσιάζουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς μικροσωματίδια-παράγωγα της καύσης του ξύλου απορροφώνται από το τριχωτό της κεφαλής και μπαίνουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές…

Δεν ξέρω κατά πόσο ανεπανόρθωτες είναι οι ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν τα μικροσωματίδια, αλλά είναι εδώ και χρόνια πεπεισμένος για τις ανεπανόρθωτες βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν οι γκεμπελίσκοι με μικρόφωνο…

Λένε λοιπόν ότι οι πολίτες προσπαθούν να ζεσταθούν αυτόν τον χειμώνα καίγοντας ξύλα ακατάλληλα για καύση. Ξύλα που έχουν πρόσθετα όπως βερνίκι, χρώματα, μελαμίνη από παλιά έπιπλα ή άλλες κατασκευές. Πόσοι τόνοι άραγε επίπλων υπάρχουν προς καύση; Αλλά κανείς από τους “ευαίσθητους” για το περιβάλλον και την υγεία μας δημοσιοκάφρους δεν αναφέρεται στην προφανή αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλη από την κτηνωδία της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, εμπνεύσεως Παπακωνσταντίνου-ΓΑΠ για να μην ξεχνιόμαστε, με άξιο συνεχιστή τον Αντώνη Σαμαρά που περιχαρής εύχεται για το 2013 να έρθει η ανάπτυξη με την ίδια αφέλεια που τα μοντέλα στα καλλιστεία εύχονται παγκόσμια ειρήνη…

Κανείς τους βέβαια δεν έχει ιδέα πώς την βγάζουν οι ακριτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και τα ορεινά χωριά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους κι αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Όσες αναλύσεις και να παρουσιάσουν, όσους ειδικούς, όσα στοιχεία είναι αληθινά είτε τραβηγμένα, για να σπείρουν φόβο και πανικό, το γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί, η κυβέρνηση χάνει έσοδα γιατί οι φωστήρες δεν πρόβλεψαν πως θα μειωθεί η κατανάλωση πετρελαίου (ή δεν θέλησαν να το λάβουν υπ’όψη) και τώρα ετοιμάζονται να βάλουν φόρο είτε στα καυσόξυλα, είτε στους παραγόμενους ρύπους στις καμινάδες των σπιτιών…

“Θα βάλουν φόρο στα παράθυρα” είχε προφητεύσει ο Κοσμάς ο Αιτωλός κάποτε και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε φτάσει στις καμινάδες δεν είμαστε μακριά στο να βγει αληθινός.
 

Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα”.

Ειλικρινά πιστεύω ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για την ελευθερία μας από τους παρατεταγμένους στρατούς. Έχουν ήδη δημιουργήσει μια αριστοκρατία χρήματος που περιφρονεί την κυβέρνηση. 
Πρέπει να παρθεί η δυνατότητα έκδοσης χαρτονομισμάτων από τις τράπεζες και να αποδοθεί στο λαό, στον οποίο και δικαιωματικά ανήκει.
Thomas Jefferson


Όλοι γνωρίζουν υποσυνείδητα, ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν (πραγματικά) χρήματα. Όταν τραβάτε χρήματα απ’ το λογαριασμό σας, η τράπεζα δεν σας λέει ότι δεν μπορείτε να το κάνετε επειδή έχει δανείσει τα χρήματά σας σε κάποιον άλλο...
Mark Mansfield, οικονομολόγος


Στην αρχαιότητα ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το ανταλλακτικό σύστημα, ανταλλάσσοντας προϊόντα που του περίσσευαν με προϊόντα άλλων παραγωγών που ο ίδιος δεν είχε. Αργότερα χρησιμοποίησε, σα χρήμα πια, μεταλλικά νομίσματα ή διάφορα άλλα αντικείμενα με βάση την αξία του υλικού από το οποίο ήταν αυτά κατασκευασμένα. Τα μεταλλικά νομίσματα ήταν αρχικά χάλκινα, μετά σιδερένια και τελικά αργυρά και χρυσά.

Οι πρώτοι τραπεζίτες που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη ήσαν οι χρυσοχόοι, οι οποίοι διέθεταν μία κρύπτη ή θησαυροφυλάκιο για να φυλάνε το χρυσό τους. Σύντομα αρκετοί πολίτες τους ζήτησαν να φυλάξουν με αμοιβή στο ασφαλές αυτό μέρος και το δικό τους χρυσό, νομίσματα ή διάφορα άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Ο χρυσοχόος έδινε σε αυτή την περίπτωση στο δικαιούχο μια απόδειξη για το χρυσό που του είχε αφήσει για φύλαξη.

Οι αποδείξεις αυτές θεωρήθηκαν τελικά πιο ασφαλείς από το να κουβαλάει κάποιος μαζί του πολλά βαριά χρυσά και αργυρά νομίσματα. Για ευκολία, για να αποφύγουν τα περιττά ταξίδια στους χρυσοχόους, οι καταθέτες άρχισαν να υπογράφουν αποδείξεις κατάθεσης χρυσού σε άλλους. Οι αποδείξεις αυτές έγιναν με τον καιρό ευρέως αποδεκτές σα μέσο πληρωμής και άρχισαν να χρησιμοποιούνται σα χρήμα. Ήταν τα πρώτα χαρτονομίσματα που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη.

Με το χρόνο η διαδικασία απλοποιήθηκε με τις αναλήψεις χρυσού να γίνονται από αυτόν που έφερε την απόδειξη/χαρτονόμισμα, χωρίς την ανάγκη μιας υπογραφής. Τελικά οι χρυσοχόοι παρατήρησαν ότι ένα μικρό μόνο μέρος των καταθετών ή των κατόχων των αποδείξεων έρχονταν για να πάρουν το χρυσό τους. Άρχισαν έτσι πονηρά να κλέβουν το σύστημα, δανείζοντας κρυφά άλλους με το χρυσό που τους είχε δοθεί για φύλαξη, κρατώντας τον τόκο που κέρδιζαν από αυτό το δανεισμό.

Γενόμενος έτσι από τεχνίτης τραπεζίτης ο χρυσοχόος, σύντομα ανακάλυψε ότι μπορούσε να εκδώσει περισσότερα «χαρτονομίσματα» (πιστοποιητικά κατάθεσης χρυσού) από όσο χρυσό είχε πραγματικά στο θησαυροφυλάκιό του και κανείς δε θα καταλάβαινε τίποτα. Με την πείρα που είχε ήδη αποκτήσει φαινόταν αδύνατο να έλθουν όλοι μαζί οι δικαιούχοι για να διεκδικήσουν το χρυσό τους. 

Στη συνέχεια ανακάλυψε ότι μπορούσε να δανείσει αυτά τα πρόσθετα “χαρτονομίσματα” και να κρατά και από αυτά τόκο. Με αυτό τον τρόπο γεννήθηκε ο δανεισμός κλασματικού αποθέματος, δηλαδή ο δανεισμός περισσότερων χρημάτων από το απόθεμα των καταθέσεων. Ήταν σίγουρα μια απάτη και συχνά κηρύχθηκε εκτός νόμου όταν έγινε αντιληπτή.

Οι χρυσοχόοι ξεκίνησαν αρχικά με μια σχετικά μέτρια εξαπάτηση, δανείζοντας με πιστοποιητικά κατάθεσης χρυσού δύο ή τρεις μόνο φορές το χρυσό που είχαν πραγματικά στα θησαυροφυλάκιά τους. Γρήγορα όμως έγιναν σιγουρότεροι και πιο άπληστοι και δάνειζαν τέσσερις, πέντε ή ακόμη και δέκα φορές πιστοποιητικά χρυσού από αυτόν που είχαν πραγματικά σε κατάθεση! Γρήγορα ανακάλυψαν και ένα άλλο κόλπο: Όταν έκαναν ευκολότερο το δανεισμό των χρημάτων (με χαμηλότερο επιτόκιο), τότε το ποσόν των χρημάτων σε κυκλοφορία αύξανε. Τα χρήματα ήσαν άφθονα και οι άνθρωποι έπαιρναν περισσότερα δάνεια για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους. Τότε όμως οι χρυσοχόοι ανέβαζαν το επιτόκιο καθιστώντας δυσκολότερη τη λήψη δανείων.

Συνέβαινε έτσι ό,τι ακριβώς και σήμερα. Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν προηγούμενα δάνειά τους, ούτε και να πάρουν νέα δάνεια για να ξεπληρώσουν τα παλιά με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν και να αναγκαστούν να πουλήσουν τα αγαθά τους στο χρυσοχόο. Αυτό ονομάζεται απλά σήμερα στα χρηματιστήρια «διορθώσεις»…

Έτσι ακριβώς ξεκίνησε η αγγλική δυναστεία των Rothschilds. Όπως καταλαβαίνετε, ο πρόγονός τους ήταν ένας από αυτούς τους «έξυπνους» χρυσοχόους-τραπεζίτες. Αυτή είναι η αρχή του τραπεζικού συστήματος στην Ευρώπη. Απλά όταν έγινε φανερό όλο το κόλπο, ο τραπεζίτης δεν τιμωρήθηκε, αλλά προστατεύθηκε νομικά, αφού «βοηθούσε την ανάπτυξη» ικανοποιώντας την ανάγκη για δανεισμό. Απλά για να ριχτεί στάχτη στα μάτια του κόσμου άρχισε να δίνει ένα μερίδιο των κερδών του σαν τόκο στις καταθέσεις των πελατών του, έτσι για να φαίνεται ότι το δανειζόμενο χρήμα προέρχεται δήθεν από τις καταθέσεις και όχι το μεγαλύτερο μέρος του από αέρα κοπανιστό, όπως ήταν και είναι η πραγματικότητα Με ένα μαγικό τρόπο η ίδια η διαδικασία του δανεισμού γεννάει από το πουθενά χρήματα για την τράπεζα επί των οποίων αυτή κερδοσκοπεί δανείζοντάς τα στους ανίδεους πιστωτές της.

Αυτό ακριβώς κάνουν οι τράπεζες και σήμερα δανείζοντας πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που έχουν σε καταθέσεις. Είναι φανερό πως αν έρχονταν όλοι οι δικαιούχοι μαζί και απαιτούσαν τα λεφτά τους σε μετρητά, οι τράπεζες θα έμεναν γρήγορα χωρίς ρευστό, πριν καν πληρώσουν το 4%. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος πάντα φόβος τους. 

Συμπέρασμα: η συντριπτική πλειοψηφία των χρημάτων που δανείζουν οι τράπεζες δεν «κόβεται» στο εθνικό νομισματοκοπείο από την κυβέρνηση, όπως νομίζουν αδαώς οι περισσότεροι από εμάς, αλλά δημιουργείται μαγικά από τις ίδιες τις τράπεζες μέσω της διαδικασίας της πίστωσης και της χρέωσης.

Όταν πριν περίπου 300 χρόνια δημιουργήθηκε η 1 Τράπεζα της Αγγλίας με βασιλική άδεια να δανείζει γραμμάτια χρυσού με το σύστημα του κλασματικού αποθέματος η αναλογία ήταν σχετικά μικρή 2:1, μπορούσε δηλαδή να δανείσει μέχρι ένα διπλάσιο αριθμό χρημάτων από τις καταθέσεις της. Σιγά-σιγά η αναλογία αυτή μεγάλωσε και έφτασε τη σημερινή εποχή το 9:1 ή το 10:1 και τελικά, με διάφορα κόλπα, το 20:1 ή 50:1 ή ακόμα απεριόριστα!

Το παγκόσμιο πια σήμερα αυτό σύστημα του κλασματικού αποθέματος μπορεί να δημιουργήσει μια απεριόριστη ποσότητα χρημάτων από αέρα κοπανιστό και έχει δέσει ολόκληρο τον πλανήτη χειροπόδαρα με ένα εκθετικά αυξανόμενο χρέος που δεν μπορεί να εξοφληθεί ποτέ.

Όπως επισημαίνει ο Sir Josiah Stamp (διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας την περίοδο 1928-1941):
Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήματα απ’ το τίποτα. Η όλη διαδικασία είναι το πιο εκπληκτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο που ανακαλύφθηκε ποτέ.

Το τραπεζικό σύστημα επινοήθηκε από την αχρειότητα και γεννήθηκε μέσα στην αμαρτία. Οι τραπεζίτες κατέχουν τη γη. Ακόμα κι αν τους την πάρετε πίσω, αν τους αφήσετε τη δύναμη να δημιουργούν χρήματα, θα δημιουργήσουν με μια μολυβιά αρκετά για να την ξαναγοράσουν …

Αν τους αφαιρέσετε αυτή τη δύναμη, όλες οι μεγάλες περιουσίες τους, όπως η δική μου, θα εξαφανιστούν. Και πρέπει να εξαφανιστούν, γιατί τότε ο κόσμος θα είναι καλύτερος και πιο χαρούμενος για να ζήσει κάποιος. Αν ομως θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των τραπεζών και να πληρώνετε το κόστος της ίδιας σας της σκλαβιάς, τότε αφήστε τους τραπεζίτες να δημιουργούν χρήματα και να ελέγχουν την πίστωση.

Ο Marriners Eccles, πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συμβουλίου των ΗΠΑ συμφωνεί:

Αυτή είναι η ουσία του χρηματικού μας συστήματος. Αν δεν υπήρχαν χρέη στο χρηματικό μας σύστημα, δεν θα υπήρχαν καθόλου χρήματα. 

Και ο Robert H. Hemphill, διευθυντής πιστώσεων της Τράπεζας του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος των ΗΠΑ στην Ατλάντα της Τζώρτζια συμπληρώνει:
Αυτή είναι μια τρομακτική σκέψη. Είμαστε πλήρως εξαρτημένοι από τις εμπορικές τράπεζες. Πρέπει να δανειστεί κάποιος κάθε δολάριο που υπάρχει στην κυκλοφορία, μετρητό ή πιστωτικό. Όσο οι τράπεζες δημιουργούν άφθονα συνθετικά χρήματα, ευημερούμε. Αν όχι, λιμοκτονούμε. Χωρίς αμφιβολία, το χρηματικό μας σύστημα δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Όταν κάποιος αντιληφθεί πλήρως την εικόνα, ο τραγικός παραλογισμός της ανέλπιδης κατάστασής μας είναι σχεδόν απίστευτος, αλλά υπαρκτός.

Οι τράπεζες μπορούν να εφαρμόζουν αυτό το χρηματικό σύστημα μόνο με τη άμεση συνεργασία της κυβέρνησης, η οποία μας αναγκάζει νομοθετικά να χρησιμοποιήσουμε το επίσημο κρατικό νόμισμα, δίνει στις τράπεζες το δικαίωμα να παρέχουν πίστωση με αυτό και εξουσιοδοτεί τα δικαστήρια να τιμωρούν τη μη εξόφληση των τραπεζικών χρεών. Τελικά οι τράπεζες δε δανείζουν χρήματα, αλλά υποσχέσεις παροχής χρημάτων που δεν διαθέτουν.

Πολλά από τα παραπάνω προέρχονται από το εξαίρετο βίντεο “Money as Debt” (Το Χρήμα ως Χρέος)

Η ίδια πηγή αναφέρει:
Αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι δυνατόν όλοι, κυβερνήσεις, οργανισμοί, εταιρείες, οικογένειες, να έχουν όλοι ταυτόχρονα χρέη και μάλιστα για τέτοια αστρονομικά ποσά; Αναρωτηθήκατε ποτέ πως μπορεί να υπάρχουν τόσα πολλά χρήματα εκεί έξω ώστε να δανείζονται; Τώρα γνωρίζετε. Δεν υπάρχουν. Οι τράπεζες δεν δανείζουν χρήματα. Απλά τα δημιουργούν μέσω του χρέους.

Και καθώς το χρέος είναι δυνητικά απεριόριστο, το ίδιο είναι και η παροχή χρημάτων. Και όπως φαίνεται τελικά, ισχύε και η αντίθετη πρόταση: Χωρίς χρέος δεν υπάρχουν χρήματα. Δεν είναι απίστευτο, ότι παρά τον αφάνταστο πλούτο των φυσικών πόρων, της τεχνολογικής εξέλιξης και της παραγωγικότητας περίπου όλοι μας, από κυβερνήσεις και εταιρείες, μέχρι το κάθε ξεχωριστό άτομο, είμαστε βαθιά χρεωμένοι στους τραπεζίτες;

Ας μπορούσαν απλά να σταματήσουν για ένα λεπτό οι άνθρωποι και να σκεφτούν: «Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι που ουσιαστικά παράγουν όλο τον πραγματικό πλούτο του κόσμου να χρωστούν σε αυτούς που απλά δανείζουν τα χρήματα που αναπαριστούν τον πλούτο;» Ακόμα πιο απίστευτο είναι το ότι αφού συνειδητοποιήσουμε ότι το χρήμα στην πραγματικότητα είναι χρέος, συνειδητοποιούμε επίσης ότι αν δεν υπήρχε χρέος, δεν θα υπήρχε χρήμα.
Και αυτό δεν είναι όλο. Οι τράπεζες δημιουργούν μόνο το ποσό του κεφαλαίου. Δεν δημιουργούν τα χρήματα που θα πληρώσουν τους τόκους. Πού υποτίθεται ότι θα βρεθούν αυτά;

Το μόνο μέρος στο οποίο μπορούν οι δανειζόμενοι να βρουν χρήματα για να πληρώσουν τους τόκους, είναι η συνολική διαθέσιμη ποσότητα χρημάτων της γενικής οικονομίας.

Το μεγαλύτερο όμως μέρος της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας χρημάτων έχει δημιουργηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σαν τραπεζική πίστωση, η οποία πρέπει να εξοφληθεί με περισσότερα χρήματα απ’ όσα δανείστηκαν. Συνεπώς υπάρχουν παντού άλλοι δανειολήπτες στην ίδια κατάσταση, που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν τα χρήματα που χρειάζονται για να εξοφλήσουν το κεφάλαιο και τους τόκους, από μια συνολική πηγή χρημάτων που περιέχει μόνο το κεφάλαιο. Είναι φανερά αδύνατο να εξοφλήσουν όλοι το κεφάλαιο συν τους τόκους, αφού τα χρήματα που αντιστοιχούν στους τόκους, απλά δεν υπάρχουν.Αυτό μπορεί να εκφραστεί με μια απλή μαθηματική εξίσωση.

Το μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι ότι για μακροπρόθεσμα δάνεια, όπως υποθήκες και κυβερνητικά χρέη, οι συνολικοί τόκοι ξεπερνούν κατά πολύ το κεφάλαιο. Έτσι, εκτός και αν δημιουργηθούν πολλά επιπλέον χρήματα, για να πληρωθούν οι τόκοι, αυτό σημαίνει ένα μεγάλο ποσοστό κατασχέσεων των υποθηκευμένων περιουσιών και μια μη λειτουργική οικονομία.  
Για να διατηρηθεί μια λειτουργική κοινωνία, ο ρυθμός κατασχέσεων πρέπει να είναι χαμηλός. Κι έτσι για να γίνει αυτό, όλο και περισσότερα χρήματα θα πρέπει να δημιουργούνται από το χρέος, για να καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες εξόφλησης παλαιότερων χρεών. Αλλά φυσικά, αυτό απλά αυξάνει το συνολικό χρέος. Και αυτό σημαίνει ότι τελικά περισσότεροι τόκοι πρέπει να εξοφληθούν, με αποτέλεσμα να έχουμε μια συνεχώς αυξανόμενη και αναπόφευκτη ακολουθία χρεών. Είναι απλά η χρονική καθυστέρηση μεταξύ της δημιουργίας χρημάτων ως νέων δανείων και της εξόφλησής τους που εμποδίζει την ανεπάρκεια χρήματος να προλάβει να χρεωκοπήσει ολόκληρο το σύστημα.

Ωστόσο, καθώς το αχόρταγο πιστωτικό τέρας των τραπεζών μεγαλώνει συνεχώς, η ανάγκη δημιουργίας όλο και περισσότερων χρημάτων από το χρέος, για να ταϊστεί, γίνεται ακόμα πιο επείγουσα.

Όπως επισημαίνει η Βίβλος: «Ο οφειλέτης είναι πάντα υπηρέτης του δανειστή».
Ο οικονομολόγος Kenneth Boulding επισημαίνει:

Το πρόβλημα φυσικά είναι ότι η αδιάκοπη ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας, απαιτεί συνεχώς αυξανόμενη χρήση πραγματικών φυσικών πόρων και ενέργειας. Ολοένα περισσότερα πράγματα πρέπει να μετατρέπονται από φυσικούς πόρους σε απόβλητα, κάθε χρόνο, για πάντα, μόνο και μόνο για να γλιτώσει το σύστημα από την κατάρρευση.

Όποιος πιστεύει ότι η εκθετική ανάπτυξη μπορεί να συνεχίζεται για πάντα σε έναν πεπερασμένο κόσμο, είναι είτε τρελός είτε οικονομολόγος Και μια ακόμα επισήμανση:

Όποιος ελέγχει τον όγκο των χρημάτων στη χώρα μας, είναι ο απόλυτος άρχοντας όλης της βιομηχανίας και του εμπορίου…και όταν συνειδητοποιείς ότι ολόκληρο το σύστημα ελέγχεται τόσο εύκολα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από λίγους ισχυρούς ανθρώπους στην κορυφή, δεν χρειάζεται να σου πει κανείς που οφείλονται οι περίοδοι πληθωρισμού και οικονομικής ύφεσης. James A. Garfield, δολοφονημένος πρόεδρος των ΗΠΑ.

Αυτό είναι το «λογιστικό», μη αντιπροσωπευτικό, σύγχρονο χρήμα ή «χρήμα εξουσιοδότησης» (fiat money), του οποίου η αξία προέρχεται ουσιαστικά από κυβερνητικό διάταγμα και δεν έχει καμιά αντιπροσώπευση, όπως παλαιότερα, σε χρυσό. iεν υπάρχει τίποτα το αντικειμενικό, τίποτα το εγγενές που να υποστηρίζει την αξία αυτού του χρήματος, το οποίο είναι απλά αέρας κοπανιστός, με ανταλλακτική και αγοραστική όμως αξία που καταλήγει πάντα επιτηδίως στο μεγαλύτερο μέρος του στα χέρια των διεθνών τραπεζιτών και χρηματιστών, οι οποίοι λαμβάνουν έτσι με κυβερνητική εξουσιότηση τα πάντα, χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα τίποτα! Απλά εμείς τους επιτρέπουμε να είναι και να κάνουν αυτό που είναι και κάνουν.

Στο παρελθόν ένα χάρτινο δολάριο ήταν ουσιαστικά μια απόδειξη που μπορούσε να εξαργυρωθεί για μια ισοδύναμης αξίας ποσότητα χρυσού ή ασημιού «επί τη εμφανίσει» του. Σήμερα ένα χάρτινο ή ένα ψηφιακό δολάριο (ή ευρώ) μπορεί να εξαργυρωθεί μόνο με ένα άλλο χάρτινο ή ψηφιακό δολάριο.

Το λογιστικό χρήμα παράγει επίσης «λογιστικό κέρδος» με τις αυξομειώσεις των μετοχών στα χρηματιστήρια, με τις νομισματικές ισοτιμίες, με δάνεια για να αποπληρωθούν άλλα δάνεια και ποικίλα άλλα χρηματιστικά εργαλεία και κόλπα που κάνουν μερικούς να μη δουλεύουν και να δουλεύει το χρήμα γι’ αυτούς…

Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε και τα 3 μέρη της σειράς ντοκιμαντέρ το χρήμα ως χρέος I, II και III με ελληνικούς υπότιτλους. (Μόλις τελειώνει το ένα βίντεο, ξεκινάει αυτόματα το επόμενο)

Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε βιαστικά και χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορική έρευνα να έχει προηγηθεί της συγγραφής του, θα ήθελα να ζητήσω εκ των προτέρων συγγνώμη για ενδεχόμενες ανακρίβειες, αν και θα επιχειρήσω να ακριβολογήσω προσπαθώντας να είμαι, ευθύβολος και εύστοχος.

Στο παρόν κείμενο θα αναλωθούμε σε μια γενική ματιά των πολιτικών σχηματισμών που λέγονται κόμματα και πώς αυτά διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Συγκεκριμένα, σκοπός μας είναι να εκφράσουμε την παρακάτω άποψη:

Η ύπαρξη των κομμάτων, μόνο τροχοπέδη μπορεί να αποτελέσει στην ανάπτυξη και την πρόοδο της σύγχρονης κοινωνίας.

Αποφεύγοντας να προτρέχουμε όμως, θα ανακαλέσουμε στο νου μας γεγονότα που ποτέ δεν είχε ζήσει η νέα γενιά, όπως είναι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έναρξη του εμφυλίου, το πέρασμα στη Δικτατορία αρκετά αργότερα και τέλος η περίοδος της μεταπολίτευσης.

Παίρνοντας τέτοια ιστορικά γεγονότα, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το εξής:

Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, είναι στην ουσία μια ιστορία κομμάτων.

Η αρχή βέβαια έγινε με τη Γαλλική Επανάσταση..

Αυτή έθεσε τα θεμέλια της δημιουργίας των κομμάτων σαν βασικού φορέα “δημοκρατικών” διαδικασιών.

Με τα κόμματα λοιπόν, βρίσκουν την έκφρασή τους όλες οι κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και έχουν ένα βήμα να εκφράζουν τη θέλησή τους.

H πεποίθηση που είναι διάχυτη στο κοινωνικό σύνολο είναι ότι, αφού ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτομάτως αποδεχόμαστε ότι είμαστε μέρος μιας κοινωνίας η οποία αποφασίζει από κοινού και όπου το ατομικό συμφέρον, περνάει μέσα από το συλλογικό.

Υπάρχει βέβαια και η εξής άποψη:

Η πολιτική τοποθέτηση του καθενός εξαρτάται καθαρά και μόνο από το ατομικό του συμφέρον και με βάση αυτό κάνει την επιλογή του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η όποια μου βούληση θα εκφραστεί μέσω κάποιου υπάρχοντος σχηματισμού (ακόμα κι αν αποστασιοποιηθώ, πάλι σε ένα σχηματισμό θα ανήκω).

Και αυτό ακριβώς είναι που με μειώνει ως πολιτικό ον.

Βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ευθύνη που θα πρέπει να έχω ως πολιτικό ον και νιώθω ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται, είναι λίγες αλλά αποτελεσματικές. Λίγες όσες και ο αριθμός των κομμάτων (συν μία) και αποτελεσματικές όσο μία ψήφος που είναι ικανή να ανεβάσει και να κατεβάσει κυβερνήσεις.

Νιώθω ότι εκεί που θα έπρεπε να είμαι βαριά οπλισμένος στον πολιτικό αγώνα, οι μηχανισμοί είναι πλέον απλοί και αποτελεσματικοί στην εικονική αλλαγή εξουσίας και στην εικονικά θαρραλέα φωνή των μικρών “επαναστατικών” κομμάτων. Νιώθω πραγματικά ελεύθερος να βροντοφωνάζω τον έναν και τον άλλο κλέφτες, να λέω την άποψή μου, να ψηφίζω, να απεργώ, να διαμαρτύρομαι να γίνομαι “επαναστάτης” που, μη αντιλαμβανόμενος αυτήν την ευκολία, αισθάνομαι πραγματικά ότι η δράση μου είναι κάτι περισσότερο από επαρκής.

Μπορώ να είμαι φιλελεύθερος και μπρούκλης, να αυτοαποκαλούμαι μεγαλοαστός, μικροαστός, εργάτης, αριστερός, εθνικιστής ή επαναστάτης και να νιώθω μια ηδονή από αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό που αυτή η δημοκρατία με έχει αφήσει ελεύθερο να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να τον βροντοφωνάζω στους κόλπους της.

Αυτό που δε μου έχει μάθει όμως, είναι να καθαρίζω από το μυαλό μου όλα τα ιστορικά κατάλοιπα που ονομάζονται πολιτικές παρατάξεις, που με τις αλλοτριωμένες ιδεολογίες τους είναι σαν απόηχος ενός εγωιστικού παρελθόντος που δε λέει να κοπάσει.

Έχω αποδεχτεί ότι μέσα στα πλαίσια μιας πολυπληθούς κοινωνίας, το δώρο της δημοκρατίας προσφέρεται γενναιόδωρα μεν, αλλά με κάποιους αντικειμενικούς περιορισμούς.

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί και να παίρνουν τις τύχες των μαζών στα χέρια τους;

Ποιος είμαι εγώ στην τελική που όλοι αυτοί μου απευθύνουν το λόγο και με κάνουν να νιώθω περήφανος για αυτό που έχω στα χέρια μου; Και τι είναι στην τελική αυτό που έχω στα χέρια μου; Ένα χαρτί με κάποια ονόματα που κάθε 4 χρόνια καλούμαι να ρίξω σε ένα κουτί με άλλα τέτοια χαρτιά. Πώς είναι δυνατόν να νιώθω τόσο υπεύθυνος και ικανός να συσσωρεύσω όλους τους προβληματισμούς και τις τοποθετήσεις μου απέναντι στην κοινωνία σε ένα χαρτί.

Νομίζω ότι έχω τη δύναμη, όμως αυτό είναι μάλλον ένα παιχνίδι που μου έδωσαν για να παίζω.

Ντροπή στα κόμματα εξουσίας που έχουν εξασθενήσει τη δύναμη της ατομικής δράσης ως πολιτική πράξη και ντροπή στα κόμματα της αριστεράς που επειδή τους δόθηκε μετά τη μεταπολίτευση η ελευθερία έκφρασης, ως γνήσιοι εκπρόσωποι της προόδου και της αλλαγής, στειρώνουν και ξεφουσκώνουν κάθε δυναμική που μπορεί να υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας.

Οι μοναδικές οδοί που έχω να επιλέξω στη δημοκρατία αυτή είναι είτε μια ψήφος, είτε η υποταγή μου σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό για να καταφέρω να εξελιχθώ και να γίνω εγώ ο δέκτης ψήφων. Η δημοκρατία αυτή το μόνο που αφήνει πραγματικά ελεύθερο να φωνάζει και να ακούγεται είναι οι ομάδες, τα κόμματα, οι οργανώσεις, οι σύνδεσμοι, οι συμμορίες, οι συνδικαλιστικοί σχηματισμοί, ακόμα και εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί, αρκεί τα μέλη να απαρτίζουν έναν όχλο, να κινούνται ομοιόμορφα και να ‘χουν ενιαίους κώδικες και αξίες.

Αυτή η δημοκρατία είναι δημοκρατία μαζών.

Μαζών που ευτυχώς γι’ αυτήν συντονίζονται έχοντας ως υποβολέα τους ηγέτες και τα σύμβολά τους.

Αυτός που τελικά κυβερνάει, είναι απλά ο πιο συμπαγής όχλος μαζί με τον υποβολέα του.

Αναρωτιέμαι αν πραγματικά στο τέλος θα καταφέρω να εκφράσω αυτό που είχα εξ αρχής στο νου μου, ή αν τελικά στην πορεία θα χαθώ.
Αναρωτιέμαι τελικά αν οι εκλογές δίνουν πραγματικά ένα προβάδισμα στον πιο ικανό απ’ ότι μια τυχαία επιλογή.