• Latest Stories

      What is new?

    • Comments

      What They says?

    , , ,

    Στα 600 δισ. ανεβάζει την αξία κοιτασμάτων στην Κρήτη η Deutsche Bank

    Σχεδόν μία εβδομάδα μετά την δημοσίευση της πρώτης της έκθεσης για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και κυρίως νοτίως της Κρήτης η Deutsche Bank «ξαναχτυπά», με νέα έκθεση που ανεβάζει στα …600 δις. δολάρια την αξία των κοιτασμάτων μόνο στα νότια της Κρήτης, δηλαδή σαφώς περισσότερα χρήματα από το συνολικό χρέος της χώρας!


    Ο κεντρικός χρηματοπιστωτικός οίκος της Γερμανίας είχε αναφερθεί για πρώτη φορά πριν μερικές ημέρες, όταν και παρουσίασε μελέτη η οποία εκτιμούσε τα υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αέριου νοτίως της Κρήτης στα 427 δισεκατομμύρια ευρώ, μιλούσε για καθαρό όφελος για το δημόσιο της τάξης των 214 δισ. ευρώ – ή αλλιώς ποσοστού 107% του σημερινού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της χώρας – και εξέταζε τους «κανόνες εμπλοκής» των ξένων επενδυτών στην εκμετάλλευσή τους.

     Στη νέα της έκθεση με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου, η Deutsche Bank, επιμένει πως ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τη διεθνή επιχειρηματική σκηνή το 2013, είναι το ότι στην Ελλάδα ενδέχεται να ανακαλυφθούν αποθέματα αερίου, που αξίζουν πολύ περισσότερο από το χρέος της χώρας.

    Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει στη νέα έκθεσή της, τα αποθέματα έχουν ανακαλυφθεί στο γήπεδο Levantine μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου. Μια σειρά μελετών έχουν δείξει, σύμφωνα με τον γερμανικό οίκο, ότι υπάρχει αέριο στην Μεσόγειο και ειδικά για τα ελληνικά αποθέματα, νότια της Κρήτης, οι εκτιμήσεις θέλουν να αξίζουν έως και 600 δισ. δολάρια.

     Η εκτίμηση αυτή πάντως δεν στηρίζεται σε γεωλογικά δεδομένα καθώς μόλις πρόσφατα η κυβέρνηση έδωσε άδεια για σεισμικές έρευνες προκειμένου να διαπιστωθεί το μέγεθος των αποθεμάτων. «Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται στα μέσα του 2013 και μια δυνητικά θετική εξέλιξη θα είναι μια έκπληξη για την χώρα που την βασανίζει το χρέος», καταλήγει στην έκθεσή της η Deutsche Bank.
    πηγή

    , , , , ,

    New York Times: Ικαρία – Εκεί που οι άνθρωποι ξεχνούν να πεθάνουν!
    Μακροσκελές άρθρο, με τίτλο «The Island Where People Forget to Die» (Το νησί όπου οι άνθρωποι ξεχνούν να πεθάνουν), δημοσίευσε στο ένθετο περιοδικό της η εφημερίδα «The New York Times».

     Αφιερωμένο στην αναζήτηση του μυστικού της μακροζωίας των ανθρώπων της Ικαρίας, το υλικό, όπως αναφέρει ο «Εθνικός Κήρυκας», ελήφθη από νέα στοιχεία τα οποία περιέχονται στη δεύτερη έκδοση του «Blue Zones» (Μπλε Ζώνες) του Νταν Μπούετνερ, που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα από το «National Geographic».

     Αναζητώντας το μυστικό της μακροζωίας, επισκεπτόμενος την Ικαρία ο Μπούετνερ θα διαπιστώσει πως οι Ικαριώτες δεν φορούν ρολόγια, δεν αγχώνονται, εμπιστεύονται τα βότανα που τους χαρίζει το βουνό και όταν ερωτούνται πώς το καταφέρνουν, συνήθως απαντούν ότι μάλλον οφείλεται στον καθαρό αέρα και το κρασί.

     Αρχικά, αναφέρεται η ιστορία του Σταμάτη Μωραΐτη, ο οποίος το 1943 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Εκεί παντρεύτηκε την Ελληνο-αμερικανίδα Ελπινίκη, η οποία του χάρισε τρία παιδιά. Το 1976, όμως, οι γιατροί του διέγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα και του έδωσαν εννέα μήνες ζωής. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ικαρία, ώστε να ταφεί στους προγόνους του. Μετακόμισε στους ηλικιωμένους γονείς του, σε ένα μικρό ασβεστωμένο σπίτι, σε κτήμα δύο στρεμμάτων με αμπελώνες, κοντά στον Εύδηλο, στη βόρεια πλευρά του νησιού.

     Τους επόμενους μήνες, η υγεία του διαρκώς βελτιωνόταν. Τελικά, δεν έκανε ποτέ του χημειοθεραπεία, ούτε αναζήτησε κανενός είδους θεραπεία. Όταν δε, μετά από 25 χρόνια, γύρισε στις ΗΠΑ για να του πουν τι είχε συμβεί, διαπίστωσε πως όλοι οι γιατροί που τον είχαν εξετάσει πριν φύγει… είχαν πεθάνει.

     Σήμερα, σε ηλικία 102 χρονών ο Σταμάτης Μωραΐτης ζει χωρίς καρκίνο.
    Μία ακόμη ιστορία που παρατίθεται στο δημοσίευμα είναι αυτή της ηλικιωμένης Τέας Παρίκος, η οποία αν και γεννημένη στο Ντιτρόιτ, από Αμερικανό πατέρα, επέλεξε να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής της ελληνίδας μητέρας της, την Ικαρία, όπου οι ρυθμοί της ζωής είναι πιο ήρεμοι και η κοινωνία, παρά την υψηλή ανεργία, πιο υποστηρικτική.
    Ιδιαιτερότητες και τρόπος ζωής.

     Πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα έδειξαν ότι η Ικαρία, μαζί με τη Σαρδηνία, τη Λόμα Λίντα του Μεξικoύ, την Νικόγια στην Κόστα Ρίκα και την Οκινάβα της Ιαπωνίας, είναι οι περιοχές του κόσμου με τα υψηλότερα ποσοστά υπερήλικων.

     Εκτός από τις ιδιαιτερότητες, από γενετικής απόψεως, του πληθυσμού, σημαντικό ρόλο δείχνει να παίζουν οι συνθήκες και ο τρόπος ζωής των κατοίκων του μικρού αυτού νησιού, οι οποίοι κατέχουν ρεκόρ μακροβιότητας. Και ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη μόνο το 0,1% του πληθυσμού ζει πάνω από 90 χρόνια, στην Ικαρία το αντίστοιχο ποσοστό είναι δεκαπλάσιο, με παράλληλη διατήρηση καλής ποιότητας ζωής.

     Αυτό που φαίνεται να χαρακτηρίζει τα ηλικιωμένα άτομα της Ικαρίας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η ερωτική διάθεση έως τα βαθιά γεράματα, η συντροφικότητα, οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί, το χαμηλό στρες, το καλό μορφωτικό επίπεδο (έτη φοίτησης σε σχολείο), η καθημερινή άσκηση. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη μεσημεριανή σιέστα, το υψηλότερο επίπεδο υιοθέτησης μεσογειακής διατροφής και την έντονη κοινωνική συναναστροφή και συμμετοχή σε κοινωνικά δρώμενα, αποτελούν τα βασικά συστατικά της συνταγής για να φτάσουν στα βαθιά γεράματα, με καλή υγεία.

     Η υιοθέτηση πιο υγιεινής διατροφής είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους της Ικαρίας (68% στους υπερήλικες άνδρες άνω των 80 ετών, και 64% στις υπερήλικες γυναίκες) σε σύγκριση με ανάλογης ηλικίας άτομα, από μελέτες που διεξήχθησαν στην Αττική και σε νησιωτικούς πληθυσμούς της Μεσογείου.

     «Μιλώντας με τον γιατρό Ηλία Λεριάδη, μου είπε ότι ο κόσμος μένει ξύπνιος μέχρι αργά», ανέφερε ο ερευνητής. «Ξυπνούμε αργά και πάντα κοιμόμαστε το μεσημέρι. Δεν ανοίγω το ιατρείο μου πριν τις έντεκα το πρωί, γιατί κανείς δεν έρχεται πιο νωρίς. Παρατηρήσατε ότι κανείς δεν φορά ρολόι εδώ. Όταν καλείς κάποιον για μεσημεριανό φαγητό μπορεί να έρθει στις δέκα ή στις έξι το απόγευμα. Απλά, δεν δίνουμε σημασία στην ώρα εδώ».

     Ειδική αναφορά κάνει σε όσα έμαθε από τον γιατρό σχετικά με την κατανάλωση αφεψημάτων, όπως το τσάι του βουνού, τη μαντζουράνα, το φλισκούνι, το δενδρολίβανο που «οι άνθρωποι εδώ πιστεύουν ότι είναι φάρμακα. Όπως και το μέλι το οποίο χρησιμοποιούν για τα πάντα, από την θεραπεία πληγών, ξενύχτια, ακόμα και τη γρίπη. Οι ηλικιωμένοι ξεκινούν την ημέρα τους με ένα κουτάλι γεμάτο μέλι. Το παίρνουν σαν φάρμακο».

     Τέλος, εντυπωσιασμένος από το υψηλό ποσοστό μακροζωίας στην Ικαρία αναρωτιέται για ποιο λόγο στην κοντινή Σάμο οι άνθρωποι που αναπνέουν τον ίδιο καθαρό αέρα, τρώνε φρέσκο ψάρι από την ίδια θάλασσα, αυγά, γάλα και πίνουν κρασί, ζουν όσο οι υπόλοιποι Έλληνες.




     πηγή 

    , , , , ,

    Η απόλυτη ντροπή...
    Χαστούκι και μάλιστα ηχηρό στον καθωσπρεπισμό μιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ που “πασχίζει” να σώσει την καθημαγμένη Ελλάδα είναι το δημοσιεύμα των NY Times για όσα, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, καλούνται να αντιμετωπίσουν.

    Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.

    Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.

    Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.

    -Στην Ελλάδα της κρίσης,
    -στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
    -των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
    -στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
    -στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,

    είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
    Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.

    Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
    Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.

    Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...



    politicanea

    , ,

    ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ.
    Ένας ηλικιωμένος 83 ετών που έχει υποστεί εγκεφαλικό και σοβαρό πνευμονικό οίδημα και γλύτωσε από του χάρου τα δόντια από ένα θαύμα ανήκει σε εκείνη τη συγκεκριμένη κατηγορία "των δεν πεθαίνουν κιόλας".
    Είναι σαφές. Αυτή η ξεφτίλα που ζούμε όμως, αυτά τα ανθρωπάρια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, είναι υπεράνω των θαυμάτων. Δεν ανέχονται να υπάρχουν θαύματα γιατί χαλάνε τα σχέδια.

    Οι άνθρωποι περιμένουν θαύματα. Τα πειραματόζωα δεν περιμένουν τίποτα. Ανήκουν στα κλουβιά τους. Τρώνε ότι τους δίνουν. Καταπίνουν όποια ουσία τους περνάνε. Δοκιμάζονται οι αντοχές τους και καταγράφονται στα αρχεία τους. Τραβάνε το καλώδιο οπότε κρίνουν απαραίτητο και τα σκοτώνουν.

    Παράδειγμα πειράματος θέλετε? Να σας πω ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν τώρα. Οχι αύριο. Οχι κάποτε. Τώρα.

    Πειραματόζωο? Ο πατέρας μου. Κι ο πατέρας κι ή η μάνα πολλών άλλων.
    Φάρμακο? Το σοβαρότερο. Το διουρητικό τους. Το αλλάζεις έτσι στη ψύχρα με ένα κωλογένοσημο και περιμένεις να δεις. Θα τη βγάλει καθαρή ο "και δεν πεθαίνουν"?
    Αποτέλεσμα ? Δύσπνοια σοβαρή, επιδείνωση της κατάστασης, ο γεροντάκος φωνάζει δεν μου κάνει τίποτα αυτό το φάρμακο παιδάκι μου, δεν μπορώ να ανασαίνω. Με σκοτώνουν.....

    Κι εγώ τρέχω σήμερα να βρω το κανονικό. Να αγοράσω (και δε πα να γ@μηθεί η συνταγή ) και δεν το βρίσκω φυσικά αλλά κάπου θα υπάρχει δε μπορεί γιατί μερικοί πατεράδες (οι δικοί τους μάλλον) γενόσημα δε θα παίρνουν άρα θα υπάρχει.

    Αν προλάβουμε φυσικά, γιατί δεν περιμένει η αρρώστια τις αλχημείες των τσαρλατάνων. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε εκατοντάδες σπίτια. Πόσοι άνθρωποι έχουν αλλοιώσει τις θεραπείες ή έχουν χάσει τη δυνατότητα να τις έχουν. Πόσα παιδιά, νέοι, γέροι, χρόνια πάσχοντες, άνθρωποι που κουβαλάνε το σταυρό τους, βρίσκονται σε απόγνωση και με τη σφραγίδα των γιατρών τους....

    Το έγραψα ξανά και ξανά και δεν θα σταματήσω. Οι εγκληματικές αποφάσεις στο τομέα της υγείας είναι η πρώτη σκάλα εξόντωσης. Η άμεση εξολόθρευση του πλέον αδύναμου μέρους του πληθυσμού. Και δεν αντέχει κανείς πλέον να τους βλέπει να δίνουν συγχαρητήρια στους εαυτούς τους. Να χαριεντίζονται. Να λένε συνέχεια πως μας σώνουν. Χτυπάει μέσα στο μυαλό σαν σφυρί αυτή η διάσωση.

    Κι αν πιάσει κι ο χειμώνας κάντε μια πρόσθεση. Σκεφτείτε να είσαι άρρωστος με σταματημένη τη θεραπεία, να κρυώνεις, να μην έχεις λεφτά ούτε και τα παιδιά σου να σε βοηθήσουν. Να μην έχεις εσύ να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Να αρρωστήσεις, να κρυώνεις, να πεινάς και να σου λένε πως σε έσωσαν.

    Η δικιά μας μέρα καταστροφής δεν περιμένει την 21 Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει ήδη πριν 3 χρόνια. Αλλά δυστυχώς είναι πολλοί που ακόμα κρατιούνται. Κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι 1 στους τρεις λένε οι στατιστικές. 3 εκατομμύρια ψυχές χτυπιούνται αλύπητα, αλλά υπάρχουν οι 2 στους 3 που δεν τους βλέπουν ή που και να τους βλέπουν κοιτάνε να σώσουν το δικό τους το τομάρι. 3 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζονται σαν παράπλευρες απώλειες αυτή τη στιγμή και τα υπόλοιπα 7 είναι πολλά για να ρίξουν μια ματιά στις σωρούς που έχουν δημιουργηθεί των δυστυχισμένων. Νοιώθουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή οι 2 στους 3 ακόμα ή το παλεύουν.

    Εκείνο το 1 στα 3 μοιάζει λίγο μάλλον... Γιατί όλα είναι νούμερα μια και νούμερα σχεδιάζουν τη ζωή μας.

    Δεν είναι νούμερα αλήτες! Είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που πεθαίνουν αβοήθητοι. Άνθρωποι που κρυώνουν. Άνθρωποι που πεινάνε. Άνθρωποι που τρελαίνονται και πηδάνε από τα μπαλκόνια. Παιδιά που μεγαλώνουν στον εφιάλτη. Ηλικιωμένοι που νοιώθουν σκουπίδια για πέταμα.

    Να χέσω τα νούμερά σας, τις στατιστικές σας, τα παλιόχαρτα, την απανθρωπιά σας. Υπάρχει ένα όριο σε όλα. Ενα λεπτό σημείο που όταν το ξεπεράσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι πέρα από αυτό το όριο πια. Εχουμε μπει στην αρένα και παλεύουμε χωρίς όπλα. Για να ζήσουμε. Οπως όπως. Το όπως όπως όμως δεν είναι κράτος. Είναι παράνομη υπόγα στοιχημάτων. Με στημένους αγώνες και πάλη χωρίς κανόνες.

    Εκεί πάνω φτιάχνετε λέσχες του ευρώ, του δολλαρίου του όποιου παλιόχαρτου έχετε σαν Θεό. Κι εδώ κάτω στήνοναι οι λέσχες του καυγά. Κι αναρωτιόμαστε ακόμα αν ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση...

    Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.     




    ΠΗΓΗ

    , , ,

    Μονοπώλιο εκατομμυριούχων στην Ελλάδα της διαπλοκής
    Το περιοδικό «Στερν» δημοσίευσε την περασμένη Πέμπτη ρεπορτάζ με τίτλο «Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων», το οποίο υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Αντρέας Αλμπες, Φέρρυ Μπατζόγλου και Ανδρέας Λεοντόπουλος.

     Το δημοσίευμα επισημαίνει τις διασυνδέσεις πλουσίων Ελλήνων με πολιτικούς, τη φοροδιαφυγή, αλλά και την έλλειψη διάθεσης αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση.

     Χαρακτηριστικό απόσπασμα αναφέρει: «Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα. Oμως ο πλούτος της είναι άνισα κατανεμημένος. Το 80% της ιδιωτικής περιουσίας βρίσκεται στα χέρια 2.000 οικογενειών. Τα χρήματα που βρίσκονται στο εξωτερικό ανέρχονται στα 200 δισ. ευρώ. Επίσημα ωστόσο αναφέρεται ότι σε ολόκληρη τη χώρα υπάρχουν μόνον εννέα άτομα, τα οποία κερδίζουν περισσότερα από 700.000 ευρώ.

     Η ονομαζόμενη λίστα Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2.959 Ελλήνων, που έχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, παρέμενε για περισσότερα από δύο χρόνια μυστικό της κυβέρνησης. Στη λίστα βρίσκονται και πρόσωπα της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών, ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος και ανήκει στα κορυφαία στελέχη του κόμματος του Σαμαρά. Για τους πλούσιους η λίστα δεν έχει συνέπειες.

    Ο μοναδικός που βρέθηκε σε δυσχερή θέση ήταν ένας δημοσιογράφος, ο οποίος και δημοσιοποίησε όλα τα ονόματα στο περιοδικό «Hot Doc». Τώρα απειλείται με ποινή φυλάκισης δύο ετών. Υπό την πίεση της Ευρώπης, κάτι φαίνεται να αλλάζει σταδιακά στην Ελλάδα.

    Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη –κατόπιν εισαγγελικής εντολής- ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος κατέχει ποσοστό 31% της τράπεζας Proton Bank. Η τράπεζα αυτή διασώθηκε από το κράτος με δάνεια 900 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 700 θεωρείται ότι διέφυγαν στο εξωτερικό».

     Ο Σεραφείμ Σεφεριάδης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγκρίνει τους Ελληνες ολιγάρχες με την ιταλική Μαφία. «Εχουν παντού τους ανθρώπους τους. Εναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στον δήμο και έναν στην Εκκλησία. Οι πολύ πλούσιοι εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης του προεκλογικού τους αγώνα. Η εξουσία που ασκούν στα ΜΜΕ τούς καθιστά άθικτους».

     Στο ρεπορτάζ κάνει δηλώσεις και ο επιχειρηματίας Φώτης Μπόμπολας, για τον οποίο το «Στερν» γράφει ότι διευθύνει μια αυτοκρατορία επιχειρήσεων, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

     «Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα παντοδύναμων ελληνικών οικογενειών. Συγκρίνεται με τους Ρώσους ολιγάρχες της δεκαετίας του ’90. Σφραγίζουν εδώ και πολλές γενιές το σύστημα στην Ελλάδα και κερδίζουν από αυτό. Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά στον γκρεμό. Ωστόσο δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Επιχειρηματίες, όπως ο Μπόμπολας, συνεχίζουν να σπεκουλάρουν σε κρατικά συμβόλαια.

    Αλλοι περιμένουν να κερδίσουν από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας. Αλλοι, πάλι, προτιμούν να φύγουν στο εξωτερικό. Οπως η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν αποκαλύφθηκε ότι η βίλα της στην Αθήνα ήταν δηλωμένη ως εμπορική επιχείρηση –για να πληρώνει φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα- η ίδια και η οικογένειά της βρίσκονταν ήδη στην Ελβετία.

    Εκεί δημιούργησε το ίδρυμα Αγγελόπουλος, μέσω του οποίου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξασφαλίσει την περιουσία της.

    Ετσι, χαλαρά, μπορεί από απόσταση να παρακολουθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο να υπερψηφίσει το σκληρότερο πακέτο στην κοινοβουλευτική του ιστορία»

     Σε ερώτηση του «Στερν» για το εάν οι πολύ πλούσιοι Ελληνες θα έπρεπε τώρα να δείξουν την αλληλεγγύη τους, ο Φώτης Μπόμπολας φέρεται να απαντά «Τι θέλετε να κάνουμε; Οι μετοχές μας βρίσκονται στα Τάρταρα. Οι επιχειρήσεις μας υποφέρουν, όπως υποφέρει ολόκληρη η χώρα».

     Ερώτηση «Στερν»: Πώς σας φαίνεται η επιβολή ενός φόρου για τους πλουσίους ;

     Απάντηση Μπόμπολα: Αφελής ιδέα.Το μεγάλο κεφάλαιο πάντα θα βρίσκει δρόμους για να αποφεύγει τη φορολόγηση. Αυτό είναι το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας.

     Στη συνέχεια, το άρθρο κάνει αναφορές στις οικογένειες Λάτση, Λαμπράκη και Βαρδινογιάννη και αναφέρει απόρρητο έγγραφο της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, το οποίο δημοσιεύτηκε και στο Wikileaks, το οποίο και σημειώνει «Μια μικρή ομάδα από μεγιστάνες επιχειρηματίες, τους οποίους συνδέουν συγγένειες, γάμοι, ακόμη και μοιχείες με πολιτικούς. Οι σχέσεις αυτές είναι τόσο περίπλοκες όσο και οι σχέσεις των θεών της ελληνικής μυθολογίας.

     Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην οικογένεια Κόκκαλη και τονίζεται χαρακτηριστικά «Ο Κόκκαλης είναι η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα των Ελλήνων ολιγαρχών. Υπήρξε συνεργάτης της Στάζι με το ψευδώνυμο Κρόκους και Κασκάντε. Μεγάλωσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου και βρήκε καταφύγιο η οικογένειά του μετά τον ελληνικό εμφύλιο.

     Στο μεταξύ η περιουσία του τώρα υπολογίζεται μέχρι και στα 2 δισ. δολάρια. Οι φήμες γι” αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο κατασκοπείας. Οταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο «Ζίμενς», στο οποίο 100 εκατομμύρια ευρώ πήγαν ως μίζες σε Ελληνες πολιτικούς, η γερμανική Εισαγγελία, ερευνώντας τα έγγραφα της «Ζίμενς», έπεσε πάνω σε έναν μυστήριο τύπο «κύριο Κ». Υποπτεύονται ότι πίσω από το όνομα αυτό βρίσκεται ο Κόκκαλης».

     «Ομως είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις παράνομες πράξεις των Ελλήνων ολιγαρχών», λέει ο οικονομολόγος Σάββας Ρομπόλης και συνεχίζει: «Οχι μόνον γιατί έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Επί γενιές ολόκληρες οι νόμοι φτιάχτηκαν στα μέτρα τους. Δεν χρειάζεται να εξαπατήσουν την Εφορία. Οι φόροι απλώς τους χαρίζονται. Ετσι κάθε χρόνο το Κοινοβούλιο αποφασίζει να απαλλάξει από τους φόρους τους εφοπλιστές. Επειδή αυτοί απειλούν να αλλάξουν τη σημαία στα πλοία τους».

     Και το «Στερν» καταλήγει: «Ολες οι προσπάθειες να καθίσουν όλοι οι Eλληνες ολιγάρχες σε ένα στρογγυλό τραπέζι και να συμβάλλουν στη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν στο πλευρό τους το χρήμα, την εξουσία και τα ΜΜΕ, αντιστέκονται σε κάθε μεταρρύθμιση», διαμαρτύρεται ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου».

     Κάποια στιγμή, επισκέφθηκε το γραφείο του Ευρωπαίου Επιτρόπου στην Αθήνα, μια ομάδα Ελλήνων εφοπλιστών και βιομηχάνων. Οπως αναφέρει υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, «νομίζαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν. Αυτοί όμως άρχισαν να διαμαρτύρονται για το πόσο υψηλοί είναι οι φόροι, πόσες πολλές ρυθμίσεις υπάρχουν και έλεγαν ότι αισθάνονται διωκόμενοι από το κράτος. Συμπεριφέρονταν σαν να επρόκειτο για μια παρέα άπορων».
    efsyn

    , , ,

    ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ
    Στην νεοελληνική πραγματικότητα, η λέξη μηδενιστής, χρησιμοποιήθηκε συνήθως από την κατεστημένη “κομματοκρατίλα”, ενάντια σε όσους τολμούσαν να ασκούν κριτική στο μεταπολιτευτικό καθεστώς, “δίχως να έχουν πρόταση”. Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση, οι κυρίαρχες ελίτ “χτυπούσαν” ως λαϊκιστή, όποιον τολμούσε να έχει μεν πρόταση, αλλά μπολιασμένη με ανθρωπιά και ευαισθησία. Με αυτές τις ταμπέλες νομιμοποιήθηκε στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, η ιδεολογική ηγεμονία του “εκσυγχρονισμού” που καταδίκασε στη σιωπή, τις τελευταίες δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, αναδεικνύοντας τον νεοελληνικό μεταπρατικό παρασιτικό καπιταλισμό σε κυρίαρχη αφήγηση της κοινωνίας.

     Όμως, τόσο το σημιτικό όσο και το καραμανλικό γκουβέρνο, γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτοί τους οποίους κατήγγειλαν ως “μηδενιστές” είχαν “αξίες”. Ενδεχόμενα αταξικές, ενδεχόμενα βίαια επαναστατικές, αλλά πάντως είχαν αξίες. Και το πιστοποίησαν έντρομοι το Δεκέμβρη του 2008 όταν η δολοφονία ενός 15χρονου, ανέδειξε εν τοις πράγμασι την αξία της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτερη της καταναλωτικής βουλιμίας του Κολωνακίου.

     Στην διακυβέρνηση ΓΑΠ, ο θίασος που το έπαιζε κυβέρνηση, είχε την πεποίθηση οτι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αξίες που να υπερβαίνουν το άτομο και οτι όλα τα “σχετικά” είναι μόνο συγκαλυμμένες αξιώσεις κυριαρχίας και κατά συνθήκην ψεύδη μιας κοινωνίας που αρνιόταν να εξευρωπαιστεί. Αυτή ήταν άλλωστε η βιωματική εμπειρία τους από τα ταξίδια τους στο εξωτερικό, αλλά και από την συναναστροφή με την πασοκική πλέμπα της κοινωνίας. Γι’ αυτούς όλους η ανομολόγητη αλλά υπέρτατη αξία ήταν η απαξίωση των αξιών. Γι’ αυτό και αντιμετώπισαν σαν γραφικά απολιθώματα όσους τόλμησαν να εκφράσουν την πίστη τους σε υπερατομικές αξίες. 

     Οι “ονειροπόλοι” που δεν ενσωματώνονταν στο σύστημα, χάλαγαν την πιάτσα. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι, ότι αν ο “μηδενισμός” του 19ου και του 20ου αιώνα τον οποίο υπερασπίζονταν οι ρώσοι αναρχικοί ή οι αντιαστοί “τρομοκράτες”, ανακήρυσσε ας πούμε το θάνατο του Θεού, ετούτοι εδώ ανακήρυσσαν τώρα -μ’ έναν τρόπο- ακόμη και το θάνατο του αθεϊσμού. Θυμηθείτε τον ΓΑΠ να ανάβει κερί στο καντηλέρι με το πλαστικό ποτηράκι και θα καταλάβετε τι εννοώ. Ακόμη και η δήθεν προοδευτική θέση τους για το μεταναστευτικό, είχε στον πυρήνα της την μετα-μηδενιστική ιδέα μιας κοινωνίας τύπου “χυλού”. Στο ίδιο πλαίσιο, ακόμη και η τρομερή λέξη “αντιεξουσιαστής” κατάντησε ένα αδειανό κυριαρχικό στερεότυπο δίχως περιεχόμενο. Πρόκειται ακριβώς για την εξάντληση όλων των αξιών. Ακόμη και των μηδενιστικών αξιών. Πρόκειται για τον ολοκληρωμένο μηδενισμό. Αυτός ο μηδενισμός, βρίσκει σήμερα την αντανάκλαση του στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας. Αυτό συνέβη. Ο ολοκληρωμένος μηδενισμός των παρασιτικών ελίτ, μέσα σε 30 περίπου χρόνια, κονιορτοποίησε το ελληνικό άτομο. Εξάντλησε την άλλοτε πανίσχυρη βούληση της ελληνικής κοινωνίας, από την οποία πήγαζε τόσο το αντιστασιακό ήθος της, το αξιακό της πρόταγμα, αλλά ακόμη ακόμη και η επαναστατική-μηδενιστική ορμή της. Με άλλα λόγια ο μετα-μηδενισμός τύπου Χρυσοχοίδη ήταν ισχυρότερος του μηδενισμού της 17Ν.

     Ο μετα-μηδενισμός των παρασιτικών ελίτ, “πυροδότησε” εν τέλει την απενεργοποίηση της έμφυτης δυνατότητας των ανθρώπων, να είναι ελεύθεροι. Πρόκειται ουσιαστικά για άρνηση της ίδιας της ανθρώπινης ταυτότητας που συνεπάγεται την τυφλή και άνευ όρων παράδοση σ’ αυτούς που επιδιώκουν να καταργήσουν το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο σ’ αυτή τη γωνιά της γης. 

     Οι καναπεδάτοι νεοέλληνες επαναστάτες του freddo, είναι στην πραγματικότητα δεσμώτες αυτού του μετα-μηδενισμού, ο οποίος πλέον έχει ξεπεράσει το επίπεδο των θεσμών και έχει φωλιάσει για τα καλά στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και εκεί ακριβώς καταφέρνει την ακραία επιδίωξη κάθε ολοκληρωτισμού. Τη διάσπαση -από τα μέσα- της προσωπικότητας και τη μετατροπή της σε άνευρο χυλό. Στη θέση της ισχυρής βούλησης του μεταπολεμικού νεοέλληνα, του Έλληνα που αντιστέκεται με βάση το αξιακό πρόταγμα της κοινωνίας για ελευθερία, δημιουργία και αλληλεγγύη, τοποθετήθηκε το αγχωτικό κυνήγι όλο και πιο νέων μορφών ηδονισμού. Από το σκυλάδικο, το τζόγο και τον εύκολο και πάσει θυσία πλουτισμό του χρηματιστηρίου μέχρι τις πουτάνες του ανατολικού μπλοκ και το χρησιμοθηρικό βόλεμα στο δημόσιο ή τα διακοποδάνεια, το εκκρεμές του ηδονιστικού μηδενισμού χτυπάει κόκκινα. Τα θέλουμε όλα, τα θέλουμε τώρα και στα ……..μας, είναι το motto που δονεί την ύπαρξη. Και την ντουντούκα με το σύνθημα αυτό δεν τη κρατά ο Λαός.Την κρατάει το Mega, το Star, η Athens Voice, ο Θέμος, η Espresso και ο Κωστόπουλος. Η φωνή που τσιγκλάει την ενστικτώδη επιθυμία, δεν είναι η φωνή του Λαού. Είναι η φωνή των Πάγκαλων που γυρεύουν να “μεταλαμπαδεύσουν” το εντός τους αβυσσαλέο κενό. Γιατί, όταν τη σημαία -ως σύμβολο της όποιας συλλογικότητας- την παίρνει ο άνεμος, τότε τη συλλογικότητα την παίρνει ο διάολος. Γιατί, όταν ο Σκανδαλίδης πουλάει μούρη το 1990 φωτογραφιζόμενος με την απαστράπτουσα μοτοσυκλέτα του -αξίας 7.000.000 δραχμών- και ο υπουργός παιδείας Άρης ποζάρει ως σύμβολο του σεξ, τι να σου κάνει και το έρμο το σεξ, τι να σου κάνει και ο κάθε easyrider νεοέλληνας!

     Ως εκ τούτου, όταν κάποια μέρα, η ακόρεστη δίψα για όλο και περισσότερα εξαντληθεί, νομοτελειακά, όταν το εκκρεμές οδηγηθεί στο άλλο του άκρο, θα μας προκύψει η σημερινή πραγματικότητα. Εγκατάλειψη, παραίτηση και δειλία μπροστά στη δυστυχία και στα ζόρικα.Αυτοκτονία μπροστά στον κίνδυνο να μην είμαστε πια, αυτό που οι άλλοι νόμιζαν οτι είμασταν. Μιλάμε για αρρώστια.

     Νομίζω, ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα, είναι κοινωνική ασθένεια. Πρόκειται για μια ψυχοπαθολογία που μεταδόθηκε στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας από τις μετα-μηδενιστικές παρασιτικές ελίτ. Έτσι, αν η χώρα υπήρξε για δεκαετίες μια παρασιτική απόφυση της Δύσης, αν οι ελληνικές ελίτ υπήρξαν αποφύσεις των δυτικών μεγαλοαστών, τώρα, κατ’ αναλογία, το νεοελληνικό άτομο φαντάζει για τον διπλανό του, σαν μια απόφυση της κοινωνίας. Ο διπλανός μας μετατράπηκε σε κάτι σαν σκωληκοειδίτη που μερικές φορές πονάει και πρέπει να αποκοπεί. Δείτε πως οργίζονται τώρα οι “εκσυγχρονιστές”, δείτε πως καταγγέλλουν τώρα τις “αποφύσεις’, όλοι αυτοί που τις εξέθρεψαν! Για τους μηδενισμένες υπάρξεις τους ανησυχούν. Τρέμουν στην ιδέα οτι ο Λαός μπορεί να βεβαιωθεί καποια στιγμή για την παρασιτική λειτουργία τους. Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι, ότι αυτή η νοσηρή πραγματικότητα, δεν αλλάζει πλέον ούτε με αλλαγή των θεσμών, ούτε με πολιτική αλλαγή, ούτε καν με αλλαγή κοινωνικού υποδείγματος, όσο κι αν αυτά, ενδεχόμενα, προαπαιτούνται. Εδώ απαιτείται αλλαγή του ανθρωπολογικού τύπου που ενσαρκώνει αυτή την ψυχοπαθολογία. Απαιτείται ριζική αλλαγή του υποκειμένου. Απαιτείται αλλαγή των ψυχών.Τέτοιου είδους επ-ανάσταση!

     *ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι οικονομολόγος

     Τόνοι καὶ Πνεύματα

⬆
Top