Πάρτε διαόλοι την ψήφο μας!!

Ως ότου φτιάξει ο λαός ένα κόμμα που θα μιλά ελληνικά:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Και άλλες τέτοιες λέξεις, σημασίες και νοήματα.
Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος....

Πάμε πολύ καλά. όσο πιο πολλά κόμματα στη βουλή, τόσο πιο ωραίο χάζι θα κάνουμε.
Ψηφίζουμε μικροκόμματα. Αποφεύγουμε όσα έχουν εξασφαλίσει είσοδο στη βουλή, στερώντας τους τη δυνατότητα να είναι ρυθμιστές.

Αν θέλουμε να ολοκληρώσουμε το σκηνικό αποδόμησης, μπορούμε, με τον ευφυή τρόπο του λαού, να κάνουμε "ρυθμιστές" όλους αυτούς που τόσο καιρό το παίζουν "σκληροί". ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Χ.Α. , Καμμένος κλπ.

Εεεεε! Για κάνετε λίγο κράτει, εσείς οι νεοδημοκράτες. Πολλούς μαζεύει ο Καμμένος. Χαλάει το σχέδιο που έβαλε μπροστά ο ψηφοφόρος λαός. Οι υπόλοιποι τι θα απογίνουν; Δώστε και κανένα ψήφο στην Ντόρα, στους Πειρατές κι όσους άλλους, σας ταιριάζουν.

Αν δυσκολεύεστε, βάλτε τα κόμματα σε μια κληρωτίδα και κάθε μέλος της οικογένειας, ας τραβήξει κλήρο κι ας ψηφίσει ό,τι έτυχε.

Θα αποκτήσουμε κληρωτούς βουλευτές και κληρωμένα κόμματα. Ζήτω!!!

Με όποιο τρόπο κι αν ψηφίσεις, είτε μετά από ώριμη σκέψη, είτε από ιδεολογική συνέπεια, είτε από κλήρωση, το ίδιο είναι. Δημοκρατία δεν θα έχουμε με όλους αυτούς τους πολιτικούς υπαλλήλους. θα παραμείνει ιδιοκτησία των τραπεζιτών.

Κωλοτούμπας δεν είναι μόνο ο Καρατζαφέρης. Πού να δείτε, αυτοί που θα τον αντικαταστήσουν!

(Όχι πως υστερούν και οι άλλοι, αλλά αυτοί οι τελευταίοι το παίζουν "κώμα αρχών" και όντας καινούργιοι στην πιάτσα των καθεστωτικών κομμάτων χρήζουν ιδιαίτερης αγάπης).

Αρχή και τέλος του κόσμου η μήτρα.

Γι' αυτό σας λέμε: Ξεσκεπάστε τους, με την ψήφο. Να τους καταστήσετε "ρυθμιστές". Να μην μπορεί να γίνει κυβέρνηση, χωρίς τους "σκληρούς" της καθεστωτικής παρέας, ώστε να πάψουν να είναι τσάμπα μάγκες.

Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος.

Ας δούμε μια τέτοια λέξη και την ελληνική σημασία της, που ελληνόφωνοι γερμανικής, αγγλικής, βρετανικής ή αμερικανικής ιδεολογίας, έχουν ξεχάσει ή δεν τη βρίσκουν στα ελληνικά λεξικά:
Αριστοτέλης, έλληνας φιλόσοφος: "το νόμισμα είναι ένα είδος ανταλλάξιμου αντιπρόσωπου της ανάγκης, με κοινή συμφωνία".

Μετά από κοινή συμφωνία, δώσαμε τα κλειδιά πόλης, της πολιτικής και της ζωής μας, στους Ρόθτσιλντ και τους Ροκφέλερ και δεν το θυμάμαι;

Σε ποιον ανήκει το χρήμα, χαμένοι Καμμένοι, ΚΚΕ, Καζάκηδες, Τσιπραίοι και λοιποί αντιμνημονιακοί; Μπορείτε να λύσετε προβλήματα, αενάως δανειζόμενοι;

Θα σώσετε τις περιουσίες των ανθρώπων;
Θα σβήσετε τα δάνεια, όπως έκανε η χούντα;
Θα αυξήσετε τις συντάξεις;
Θα βρείτε δουλειά στους άνεργους;
Θα πάρετε την ξεπουλημένη δημόσια περιουσία πίσω;
Πώς;
Ζητώντας τρία χρόνια παράταση αποπληρωμής χρέους, όπως λέει ο Τσίπρας;

Ή μήπως, βγαίνοντας από το ευρώ;
Και ποιος θα διαχειρίζεται τη δραχμή, Καζάκη; Το κράτος;
Και ποιος θα διαχειρίζεται το κράτος; Το κόμμα;
Θα μας πεις ποιοι είναι οι μέτοχοι στην Τράπεζα της Ελλάδας;
Θα μας πεις, γιατί δεν θέτεις θέμα δημοκρατικής διαχείρισης του χρήματος;

ΘΑ ΣΑΣ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Αυτό δεν θέλατε;;;

Κάποιοι έχουν πάρει χαμπάρι πως το ΚΚΕ είναι "μνημονιακό" κόμμα και όλο πέφτουν τα ποσοστά του, είτε στις αληθινές, είτε στις ψεύτικες δημοσκοπήσεις. Δώστε του 20%. Κρίμα είναι. Και, τότε, θα αξίζει να ανοίξουμε τηλεόραση και να τους φουμάρουμε. Με ναργιλέ, παρέα.

Λαέ, κάνε τους όλους κυβέρνηση. Και πάμε πιο κάτω. Ως ότου έρθει η δική μας ώρα.

Ψυχαγωγία επί του θέματος, προσεχώς.
Μετα τις εκλογες...


Δίκτυο Ιθάκη

Οι «πουλημένοι» αξιωματούχοι που κάνουν τους μιμητές τους να μοιάζουν ερασιτέχνες
Όσο κι αν πολιτική και διαφθορά πιάνονται κάποιες φορές από το χέρι, εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν.

Σκάνδαλα και σκανδαλάκια θα βρείτε πολλά, τέτοια νούμερα όμως πουθενά!

Οι παρακάτω «πουλημένοι» πολιτικοί κάνουν λοιπόν τους μιμητές τους να μοιάζουν τελείως ερασιτέχνες.

Όταν η υπεξαίρεση και η κυβερνητική αυθαιρεσία δεν έχουν όμοιά τους, τότε μιλάμε για τους πλέον διεφθαρμένους πολιτικούς του κόσμου...

1. Mohammed Suharto


Ο δεύτερος πρόεδρος της Ινδονησίας «υπηρέτησε» πιστά την πατρίδα του για 32 συναπτά έτη, από το 1967 έως το 1998. Πρόκειται για ένα έξοχο δείγμα κυβερνητικής διαφθοράς, αφού θεωρείται ο πιο «πουλημένος» ηγέτης του πλανήτη.

Γιατί; Γιατί απλά ο αξιότιμος αξιωματούχος μας καταχράστηκε στη διάρκεια της θητείας του 15-30 δισ. δολάρια. Δισεκατομμύρια! Το ύψος της κατάχρησης ερευνάται ακόμα. Τον κατηγορούν επίσης και για τον άδικο θάνατο 100.000 κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ, όταν επί προεδρίας του η Ινδονησία εισέβαλε και κατέκτησε το γειτονικό κρατίδιο.

2. Ferdinand Marcos


Δικηγόρος στο επάγγελμα και πρόεδρος των Φιλιππίνων, κυβέρνησε τη χώρα από το 1965 έως το 1986. Η οικονομική αναδιάρθρωση που ευαγγελιζόταν για τη χώρα του κατέληξε σε... προσωπική αναδιάρθρωση: 5-10 δισ. δολάρια του κρατικού προϋπολογισμού έκαναν φτερά κατά τη διάρκεια της θητείας του!

Στις «παράπλευρες» δράσεις του συγκαταλέγεται βέβαια και η δολοφονία του κυριότερου πολιτικού του αντιπάλου...

3. Sani Abacha


Ο στρατιωτικός «ηγέτης» της Νιγηρίας, που κυβέρνησε με πυγμή την πατρίδα του από το 1993 έως το 1998, λεηλάτησε ταυτόχρονα τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες των σκοπών του. Των προσωπικών του σκοπών. Το ύψος της κατάχρησης άγγιξε τα 5 δισ. δολάρια, ποσό που αντιπροσώπευε το 10% του ΑΕΠ της χώρας!

Το 2002 βέβαια ο Abacha κατάλαβε το λάθος του και συμφώνησε να επιστρέψει τα 1,2 δισ. δολάρια που είχε αρπάξει από την κρατική τράπεζα της χώρας. Κάτι ήταν κι αυτό...

4. Mobutu Sese Seko


Πρόεδρος του Ζαΐρ (Κονγκό) από το 1965 μέχρι και το 1997, κυβέρνησε τη χώρα ως απόλυτος μονάρχης. Και βέβαια είχε απεριόριστη πρόσβαση στους κρατικούς πόρους. Η υπεξαίρεσή του από τον κρατικό κορβανά ανέρχεται στα 5 δισ. δολάρια, ενώ το αγαπημένο του «σπορ» ήταν η λεηλασία ανθρωπιστικών βοηθειών και οικονομικών πακέτων στήριξης.

Πόσα άραγε από τα 12 δισ. δολάρια που έλαβε το Κονγκό από την Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομική ενίσχυση στα 32 χρόνια της ηγεμονίας του να κατέληξαν πράγματι στα ταμεία του κράτους;

5. Joseph Estrada


Στα χνάρια του Ferdinand Marcos όσον αφορά στις ατασθαλίες, ο 13ος πρόεδρος των Φιλιππίνων, που κυβέρνησε τη χώρα από το 1998 έως το 2001, ήταν διάσημος ηθοποιός του εγχώριου κινηματογράφου, με καριέρα πάνω από 30 χρόνια στο πανί. Οι υποκριτικές του ικανότητες τον οδήγησαν σε ασφάλεια στις παράνομες συναλλαγές του με οικονομικούς παράγοντες της χώρας: 400 εκατ. δολάρια ήταν η αμοιβή του για μια «εξυπηρέτηση» σε φίλο του, ενώ άλλα 180 εκατ. δολάρια μπήκαν στον τραπεζικό του λογαριασμό από υπεξαίρεση πακέτου στήριξης για την καπνοκαλλιέργεια στις Φιλιππίνες.

Η πρόταση μομφής που κατατέθηκε εναντίον του στη Βουλή τον ανάγκασε να παραιτηθεί και να διακόψει έτσι απρόοπτα την πορεία του προς τον παράνομο πλουτισμό...






Αυτοί άραγε πόσα κλέψαν και σε ποιά θέση κατατάσσονται??






newsbeast.gr

Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε βιαστικά και χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορική έρευνα να έχει προηγηθεί της συγγραφής του, θα ήθελα να ζητήσω εκ των προτέρων συγγνώμη για ενδεχόμενες ανακρίβειες, αν και θα επιχειρήσω να ακριβολογήσω προσπαθώντας να είμαι, ευθύβολος και εύστοχος.

Στο παρόν κείμενο θα αναλωθούμε σε μια γενική ματιά των πολιτικών σχηματισμών που λέγονται κόμματα και πώς αυτά διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Συγκεκριμένα, σκοπός μας είναι να εκφράσουμε την παρακάτω άποψη:

Η ύπαρξη των κομμάτων, μόνο τροχοπέδη μπορεί να αποτελέσει στην ανάπτυξη και την πρόοδο της σύγχρονης κοινωνίας.

Αποφεύγοντας να προτρέχουμε όμως, θα ανακαλέσουμε στο νου μας γεγονότα που ποτέ δεν είχε ζήσει η νέα γενιά, όπως είναι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έναρξη του εμφυλίου, το πέρασμα στη Δικτατορία αρκετά αργότερα και τέλος η περίοδος της μεταπολίτευσης.

Παίρνοντας τέτοια ιστορικά γεγονότα, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το εξής:

Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, είναι στην ουσία μια ιστορία κομμάτων.

Η αρχή βέβαια έγινε με τη Γαλλική Επανάσταση..

Αυτή έθεσε τα θεμέλια της δημιουργίας των κομμάτων σαν βασικού φορέα “δημοκρατικών” διαδικασιών.

Με τα κόμματα λοιπόν, βρίσκουν την έκφρασή τους όλες οι κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και έχουν ένα βήμα να εκφράζουν τη θέλησή τους.

H πεποίθηση που είναι διάχυτη στο κοινωνικό σύνολο είναι ότι, αφού ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτομάτως αποδεχόμαστε ότι είμαστε μέρος μιας κοινωνίας η οποία αποφασίζει από κοινού και όπου το ατομικό συμφέρον, περνάει μέσα από το συλλογικό.

Υπάρχει βέβαια και η εξής άποψη:

Η πολιτική τοποθέτηση του καθενός εξαρτάται καθαρά και μόνο από το ατομικό του συμφέρον και με βάση αυτό κάνει την επιλογή του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η όποια μου βούληση θα εκφραστεί μέσω κάποιου υπάρχοντος σχηματισμού (ακόμα κι αν αποστασιοποιηθώ, πάλι σε ένα σχηματισμό θα ανήκω).

Και αυτό ακριβώς είναι που με μειώνει ως πολιτικό ον.

Βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ευθύνη που θα πρέπει να έχω ως πολιτικό ον και νιώθω ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται, είναι λίγες αλλά αποτελεσματικές. Λίγες όσες και ο αριθμός των κομμάτων (συν μία) και αποτελεσματικές όσο μία ψήφος που είναι ικανή να ανεβάσει και να κατεβάσει κυβερνήσεις.

Νιώθω ότι εκεί που θα έπρεπε να είμαι βαριά οπλισμένος στον πολιτικό αγώνα, οι μηχανισμοί είναι πλέον απλοί και αποτελεσματικοί στην εικονική αλλαγή εξουσίας και στην εικονικά θαρραλέα φωνή των μικρών “επαναστατικών” κομμάτων. Νιώθω πραγματικά ελεύθερος να βροντοφωνάζω τον έναν και τον άλλο κλέφτες, να λέω την άποψή μου, να ψηφίζω, να απεργώ, να διαμαρτύρομαι να γίνομαι “επαναστάτης” που, μη αντιλαμβανόμενος αυτήν την ευκολία, αισθάνομαι πραγματικά ότι η δράση μου είναι κάτι περισσότερο από επαρκής.

Μπορώ να είμαι φιλελεύθερος και μπρούκλης, να αυτοαποκαλούμαι μεγαλοαστός, μικροαστός, εργάτης, αριστερός, εθνικιστής ή επαναστάτης και να νιώθω μια ηδονή από αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό που αυτή η δημοκρατία με έχει αφήσει ελεύθερο να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να τον βροντοφωνάζω στους κόλπους της.

Αυτό που δε μου έχει μάθει όμως, είναι να καθαρίζω από το μυαλό μου όλα τα ιστορικά κατάλοιπα που ονομάζονται πολιτικές παρατάξεις, που με τις αλλοτριωμένες ιδεολογίες τους είναι σαν απόηχος ενός εγωιστικού παρελθόντος που δε λέει να κοπάσει.

Έχω αποδεχτεί ότι μέσα στα πλαίσια μιας πολυπληθούς κοινωνίας, το δώρο της δημοκρατίας προσφέρεται γενναιόδωρα μεν, αλλά με κάποιους αντικειμενικούς περιορισμούς.

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί και να παίρνουν τις τύχες των μαζών στα χέρια τους;

Ποιος είμαι εγώ στην τελική που όλοι αυτοί μου απευθύνουν το λόγο και με κάνουν να νιώθω περήφανος για αυτό που έχω στα χέρια μου; Και τι είναι στην τελική αυτό που έχω στα χέρια μου; Ένα χαρτί με κάποια ονόματα που κάθε 4 χρόνια καλούμαι να ρίξω σε ένα κουτί με άλλα τέτοια χαρτιά. Πώς είναι δυνατόν να νιώθω τόσο υπεύθυνος και ικανός να συσσωρεύσω όλους τους προβληματισμούς και τις τοποθετήσεις μου απέναντι στην κοινωνία σε ένα χαρτί.

Νομίζω ότι έχω τη δύναμη, όμως αυτό είναι μάλλον ένα παιχνίδι που μου έδωσαν για να παίζω.

Ντροπή στα κόμματα εξουσίας που έχουν εξασθενήσει τη δύναμη της ατομικής δράσης ως πολιτική πράξη και ντροπή στα κόμματα της αριστεράς που επειδή τους δόθηκε μετά τη μεταπολίτευση η ελευθερία έκφρασης, ως γνήσιοι εκπρόσωποι της προόδου και της αλλαγής, στειρώνουν και ξεφουσκώνουν κάθε δυναμική που μπορεί να υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας.

Οι μοναδικές οδοί που έχω να επιλέξω στη δημοκρατία αυτή είναι είτε μια ψήφος, είτε η υποταγή μου σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό για να καταφέρω να εξελιχθώ και να γίνω εγώ ο δέκτης ψήφων. Η δημοκρατία αυτή το μόνο που αφήνει πραγματικά ελεύθερο να φωνάζει και να ακούγεται είναι οι ομάδες, τα κόμματα, οι οργανώσεις, οι σύνδεσμοι, οι συμμορίες, οι συνδικαλιστικοί σχηματισμοί, ακόμα και εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί, αρκεί τα μέλη να απαρτίζουν έναν όχλο, να κινούνται ομοιόμορφα και να ‘χουν ενιαίους κώδικες και αξίες.

Αυτή η δημοκρατία είναι δημοκρατία μαζών.

Μαζών που ευτυχώς γι’ αυτήν συντονίζονται έχοντας ως υποβολέα τους ηγέτες και τα σύμβολά τους.

Αυτός που τελικά κυβερνάει, είναι απλά ο πιο συμπαγής όχλος μαζί με τον υποβολέα του.

Αναρωτιέμαι αν πραγματικά στο τέλος θα καταφέρω να εκφράσω αυτό που είχα εξ αρχής στο νου μου, ή αν τελικά στην πορεία θα χαθώ.
Αναρωτιέμαι τελικά αν οι εκλογές δίνουν πραγματικά ένα προβάδισμα στον πιο ικανό απ’ ότι μια τυχαία επιλογή.