• Latest Stories

      What is new?

    • Comments

      What They says?

    , , , , , , , ,

    Εν αρχή ην ο Σπόρος / La semence dans tous ses etats

    Ντοκιμαντέρ του Christophe Guyon για την σημασία των παραδοσιακών σπόρων στην επιβίωση των ανθρώπινων κοινοτήτων και τον αγώνα που δίνεται πανευρωπαϊκά για την διάσωσή τους.

    Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.


    , , , , ,

    Η χρήση του κάρβουνου λόγω οικονομικής κρίσης απειλεί σοβαρά το κλίμα
    Στη φωτογραφία ακτιβιστές διαμαρτύρονται στις Φιλιππίνες για το κλίμα

    Όλο και πιο κοντά ερχόμαστε στον 19ο αιώνα. Μετά τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και το κοινωνικό κράτος, η οικονομική κρίση αλλάζει και το βασικό καύσιμο θέρμανσης στις μεγαλουπόλεις. Από το πετρέλαιο, ξανά στο κάρβουνο...

    Συναγερμό σήμανε χθες η πρόγνωση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) ότι εντός της επόμενης δεκαετίας το κάρβουνο θα είναι η νούμερο ένα πηγή ενέργειας στον πλανήτη - ενώ παράλληλα είναι και ο νούμερο ένα κίνδυνος για το κλίμα. Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΙΕΑ, Μαρία βαν ντερ Χόβεν, «ο κόσμος θα χρησιμοποιεί το 2017 τουλάχιστον 1,2 δισεκατομμύρια τόνους κάρβουνο περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα».

    Στην ολική επαναφορά του κάρβουνου συμμετέχει οριακά -λόγω μικρού μεγέθους- και η Ελλάδα, όπως μπορεί εύκολα να... μυρίσει κανείς όχι μόνο στα χωριά που συνήθιζαν τις ξυλόσομπες, αλλά πλέον και στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα καίνε μπρικέτες, κάρβουνο και ξύλα, λόγω της οξυμμένης κρίσης, ωστόσο η... συμβολή της χώρας στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μικρή. «Απλώς» αυγαταίνει η ρύπανση του περιβάλλοντος των πόλεων.
    Αντίθετα, τεράστια είναι η συμβολή τόσο των αναπτυσσόμενων χωρών -Κίνα και Ινδία-, που είναι πεινασμένες για ενέργεια και την αποκτούν πρωτίστως από εργοστάσια που δουλεύουν με κάρβουνο, όσο και της Ρωσίας και αρκετών χωρών στην Ευρώπη, που θεωρούν και πάλι συμφέρουσα τη λύση του κάρβουνου σε σχέση με το πετρέλαιο.

    Να σημειωθεί ότι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει με κάρβουνο εκλύει τη διπλάσια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με ένα σύγχρονο εργοστάσιο που δουλεύει με φυσικό αέριο.

    Λίγες μέρες μετά την -αποτυχημένη- σύνοδο για το κλίμα στην Ντόχα, και οι τελευταίες ελπίδες για μια συντονισμένη επιχείρηση «σωτηρίας» του κλίματος εξανεμίζονται. «Χάρη στα χορταστικά αποθέματα και τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια, το κάρβουνο έχει κερδίσει τεράστιο έδαφος την πρώτη δεκαετία του 2000 και αναμένεται σύντομα να ξεπεράσει το πετρέλαιο, εάν δεν υπάρξει συντονισμένη πολιτική παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο», δηλώνει η βαν ντερ Χόβεν.

    Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΙΕΑ, το 2017 η κατανάλωση πετρελαίου θα φτάσει τους 4,32 δισεκατομμύρια τόνους και η αντίστοιχη του κάρβουνου τους 4,4 δισεκατομμύρια τόνους.

    Η μόνη μεγάλη χώρα που αναμένεται να μην αυξήσει την κατανάλωση κάρβουνου είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έχουν εντοπίσει νέα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Ωστόσο, οι ΗΠΑ διαθέτουν και τα μεγαλύτερα αποθέματα κάρβουνου, οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν και πάλι το μείγμα ενέργειας.

    Δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη αποθεμάτων κάρβουνου είναι η Κίνα, η οποία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, οπότε αυξάνει καθημερινά την κατανάλωσή της, ενώ ακολουθεί η Ρωσία, η οποία προτιμά να εξάγει το πετρέλαιο και το αέριό της και να καίει στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κάρβουνο.
    Πλούσια αποθέματα διαθέτουν κατά σειρά και η Αυστραλία, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Πολωνία, το Καζακστάν και η Γερμανία, με τις μισές από αυτές τις χώρες να επενδύουν και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.


    Αυγή.gr

    , , , , ,

    Η απόλυτη ντροπή...
    Χαστούκι και μάλιστα ηχηρό στον καθωσπρεπισμό μιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ που “πασχίζει” να σώσει την καθημαγμένη Ελλάδα είναι το δημοσιεύμα των NY Times για όσα, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, καλούνται να αντιμετωπίσουν.

    Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.

    Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.

    Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.

    -Στην Ελλάδα της κρίσης,
    -στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
    -των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
    -στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
    -στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,

    είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
    Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.

    Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
    Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.

    Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...



    politicanea

    , , , ,

    Κρανίου Τόπος

    Ο Ouranuke Giis σπάει τον κουμπαρά του για να εξασφαλίσει τα Cohiba 1966 της βδομάδας, που με τη σειρά τους θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει την επιλόχεια κατάθλιψη - κουσούρι από κάποια Χριστούγεννα. Στο Ramnousia.com μοιράζει αντίδωρο, κομμάτια από τα νεύρα του και τα χρόνια συμπλέγματα της μεσοαστικής του ανατροφής.



    Είπαμε πως διανύουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων. Στην Αργεντινή ας πούμε (θα έχετε δει τα πλάνα), τις ίδιες ισχνές αγελάδες κυνηγούσαν ορδές πεινασμένων και τις τεμάχιζαν ζωντανές (ε να υπερβάλλω και λίγο). Κι όμως η χώρα αυτή γέννησε τον Μέσι, τον αντιπαθητικά ικανό τζουτζέ των γηπέδων. Θα είχε τέτοια σταυρωτή ντρίπλα ο κοντός αν δεν είχε ανατραφεί από το γάλα ισχνής αγελάδας; Αμφιβάλλω. Θα ήταν τόσο άσχημος ώστε να μην πληγώνει κι άλλο τον εγωισμό των αμέτρητων ποδοσφαιρόφιλων παγκοσμίως; Δύσκολα.

    Πάμε τώρα μια βόλτα στην κομμουνιστική Κούβα. Αν και φαίνεται πως το αεράκι της δικής της περεστρόικας έχει αρχίσει να γλύφει τους τοίχους των πολύχρωμων σπιτιών της Αβάνας, ο κόσμος (ειδικά στην επαρχία) τρώει αναγκαστικά όσο για να σταθεί στα πόδια του. Ή καλύτερα όσο χρειάζεται για να σχηματοποιηθούν τα στίλβοντα μπούτια της εργατικής και τίμιας Κουβανής προλετάριας. Τα ίδια ευλογημένα από τους θεούς και τους δαίμονες μπούτια που θα υγράνουν και θα τυλίξουν με μαεστρία εν καιρώ τα μεθυστικά Habanos. Καθώς βέβαια πούρων επιφανών πάσα γης τασάκι, η παγκόσμια αγορά κατακλύζεται από τα θεϊκά δώρα των Κουβανών προς τους ανθρώπους. Αυτό θα πει υπαρκτός σοσιαλισμός.

    Αν θυμάμαι καλά μια από τις δέκα εντολές έλεγε "Αν δεν γαμάς να πηγαίνεις για ψάρεμα". Ε λέω ότι είναι καιρός να πάρουμε τα καλάμια ανά χείρας. Και τι να βγάλουμε;;; Να δω... Ο ένας καημένος πουλάει μπάλα, ο άλλος πούρα και ποτά, εμείς πουλάμε (λέμε τώρα) πολιτισμό. Από τη μία δηλαδή βαριά, αντρικά, μερακλίδικα χούγια κι απ την άλλη κινέζικα τσολιαδάκια. Και χωριάτικες με σαπιόλαδο. Και καλά τα τουριστικά μέρη, οι υπόλοιποι τι γίνονται;

    Τελευταία έχω ακούσει ένα κάρο μπερδεμένες ιδέες για να βγει κάνα φράγκο. Τι καλλιέργειες σαλιγκαριών, μύρτιλα, ιπποφαή, τρούφες, ρόδια...Επίσης, φωτοβολταϊκά σε λίγο θα βάζουμε στα γυαλιά ηλίου, ποιος να προλάβει να πρωτοοικονομήσει από όλα αυτά; Τι άλλο μένει; Καπνός, τζόγος, μπάλα, αμάξια, ποτά, γυναίκες. Βαριά ελληνική βιομηχανία, όλοι έχουμε την τεχνογνωσία για όλα αυτά. Όμως ας είμαστε και ρεαλιστές. Τα καπνά μας τα ξηλώσαμε και εισάγουμε από την Ζιμπάμπουε, Λας Βέγκας δεν θα γίνουμε, το πρωτάθλημά μας είναι γεμάτο αρλεκίνους, από μηχανολογικά είμαστε μυρωδιάδες παντού εκτός από τα καφενεία και πουτάνες οι Ελληνίδες δεν θα αφήσουμε να γίνουν για κανέναν άλλον εκτός από εμάς που τουλάχιστον τις συνηθίσαμε.

    Ο Θεμιστοκλής όταν κατέφθαναν οι ορδές των Περσών, αφού είχε καταστρώσει το σχέδιό του, πήγε στην Πυθία και της είπε. "Η θα βγάλεις έναν χρησμό που με βολεύει ή θα κανονίσω να σου πασάρουν μόνο αλβανικό. Θα τα ξεχάσεις τα λούσα που ήξερες." Κι υπό καθεστώς τρομοκρατίας λοιπόν, η Πυθία υπέδειξε τα ξύλινα τείχη (δηλαδή τα πλοία) ως το μόνο μέσο σωτηρίας των Αθηναίων. Ε λοιπόν η Πυθία είχε δίκιο. Τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν και τώρα έστω και σε μικρότερο ποσοστό.

    Και με το "ξύλινα τείχη" εννοώ τα βαρέλια ωρίμανσης.

    Για να είμαι ξεκάθαρος θεωρώ πως θα ήταν συμφέρον για όλους μας να στραφούμε στην παραγωγή αλκοολούχων ποτών. Όσο το δυνατόν φθηνότερων και καλύτερων. Κρασιά, τσίπουρα, ούζα, ρακές, μπυράκια και μπυράκλες, μπύρα με ρακί (rtd), ούζο με τζατζίκι σε 5λιτρη συσκευασία, κονιάκ πολυτελείας και φθηνά κονιάκ για αλκοολικούς πολυτελείας. Δεν αστειεύομαι καθόλου. Ότι μπορεί να είναι ανεκτό στην όψη, την γεύση, την τιμή και την διαθεσιμότητα και κάνει τον λαό να φτιάχνει κεφάλι είναι στις μέρες μας μια καλή επένδυση. Θυμηθείτε την τρελή ζήτηση μετά το αμερικάνικο κραχ για φθηνό αλκοόλ και την απίστευτη άνθηση που γνώρισε πριν τον Β'ΠΠ η Μονμάρτη όταν συνέρρεαν οι φρεσκοαπολυμένοι των φαλιρισμένων εργοστασίων για να ξεχαστούν στα κωλόμπαρα. Στην Ελλάδα έχουμε και την παράδοση και τις κλιματολογικές συνθήκες και μια τεράστια βιτρίνα για τα προϊόντα μας που λέγεται ελληνικός τουρισμός.

    Άσε που τσίπουρο μπορείς να βγάλεις κι από τσουκνίδες που λέει ο λόγος. Κάθε σπίτι στα χωριά έχει δικό του καζάνι παραγωγής, γιατί να πιεις ρε μαλάκα 200 λίτρα μοχίτο το καλοκαίρι εν καιρώ οικονομικής δυσκοιλιότητας; Φτιάξτο μόνος σου. Αρχικά για να γουστάρεις, μετά για να κονομήσεις. Βάλε φωτιά στα καζάνια και άρχισε να εμφιαλώνεις. Σε μπουκάλια, ταπεράκια, σακούλες σκουπιδιών, κράνη, καθίκια, σε κουτιά παπουτσιών και σε ουροσυλλέκτες. Δεν έχει σημασία. Απλά βγάλε την παραγωγή σου. Ας παράγουμε κάτι που ξέρουμε γαμώ την κασάσα μου.

    Εκτός αν είστε τίποτα κουλτουριάρηδες και το θεωρείτε εθνικό ξεπεσμό και τα συναφή. Σ' αυτήν την περίπτωση μπορούμε όντως να περιμένουμε να καλοκαιριάσει για να κλέβουμε τους Γιαπωνέζους στην ταρίφα και να τους παίζουμε το "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" στο ακορντεόν.

    Δυστυχώς η ημιαπασχόληση και η ανεργία φέρνει απόγνωση αλλά και διαθέσιμο χρόνο. Και τα δύο τελευταία μαθηματικά οδηγούν σε διάθεση για πιόμα μέσα σε στενά οικονομικά πλαίσια. Έτσι συνέβαινε κι έτσι συμβαίνει. Δεν είναι ντροπή. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Καταδικάστηκε για τα κρίματά του σε μια ατέρμονη προσπάθεια να νοθεύσει το νερό που υπάρχει στο σώμα του για να αναπνέει ελεύθερα, χωρίς να πνίγεται. Ας το εκμεταλλευτούμε εμείς τουλάχιστον.




    Ακολουθήστε μας στο Facebook πατώντας το εικονίδιο

    , , ,

    Το Καλοκαίρι ήρθε

    Μπορεί αυτή η πρόταση να θυμίζει τίτλο «σκέφτομαι και γράφω» Τετάρτης δημοτικού, παραπλήσια με το θεϊκό «Ένα σαββατοκύριακο στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς» , δεν παύει όμως να αποτελεί πραγματικότητα τόσο ημερολογιακή όσο και πρακτική. Διότι το καλοκαίρι δεν το φέρνει κανένας, επιλέγει αυτό πότε θα εμφανιστεί, έχει σαν να λέμε προσωπικότητα και βούληση κατά το καβαφικό «την Αλεξάνδρεια που φεύγει», όπου μ’ αυτήν την απλούστατη προσωποποίηση ο ποιητής τονίζει τον επιτελικό χαρακτήρα της πόλης, τον ανεξάρτητο από την επιρροή των ανθρώπων ρόλο της στην εξέλιξη των πραγμάτων. Ήρθε λοιπόν το καλοκαίρι, οι αρκούδες ξύπνησαν, βγαίνουν αγουροξυπνημένες στο επαρχιακό οδικό δίκτυο και γίνονται κιμάς και στο γραφείο του δημάρχου Θεσσαλονίκης σερβίρονται πικροί ελληνικοί και κονιακάκια αντί για φραπεδάκια μέτρια χωρίς και άμστελ οικοδομής.

    Δεν θυμάμαι τι σήμαινε η έλευση του καλοκαιριού στα χρόνια της παιδικής μου υπερκινητικότητας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως συμβάδιζε με το ελληνικό, τουριστικό περί θέρους αίσθημα, που προβάλει καρπούζια ξεκοιλιασμένα μέσα σε ψαρότρατες-εκδρομικά, παγωτά μηχανής να στάζουν πάνω στην καλοκερωμένη κόκκινη βέσπα, χειροκροτήματα από εκστασιασμένους τουρίστες μετά το ηλιοβασίλεμα. Το τελευταίο τώρα που το σκέφτομαι είναι εξίσου διεστραμμένο με την εικόνα μιας ξεμαλλιασμένης μάνας που ξεσπάει σε ξέφρενα χειροκροτήματα ακριβώς τη στιγμή που έχει καταφέρει μετά από επικές μάχες να βάλει τα μωρά της για ύπνο. Δεν μου θυμίζει τίποτα από όλα αυτά καλοκαίρι, με δυσκολία θυμάμαι τι ήταν πραγματικά αυτό που έδωσε στα καλοκαίρια τα σκήπτρα των εποχών και στο δικό μου μυαλό.

    Ίσως ο Μπίγαλης. Ναι αυτός ο αστείος κύριος που τώρα έχει γίνει κάτι σαν την Ντόλυ Πάρτον σε έκδοση με λιγότερες πλαστικές επεμβάσεις. Κι όμως αν ακούσω έστω ένα δευτερόλεπτο από μπιγαλοτράγουδο, έρχεται στην επιφάνεια μια εικόνα καλοκαιριού εντελώς μαγική και εξιδανικευμένη. Ματωμένα γόνατα από βόλεϊ στην αμμουδιά,μυρωδιές ψητού καλαμποκιού και οι υπέροχες γυναίκες των αρχών του ’90 με το τζίν κουμπωμένο στο στομάχι αλλά και με έναν ερωτισμό μανίσιο, ανεπιτήδευτο, προκλητικό. Χωρίς λάδια στα πόδια, χωρίς φασαρία, τσιριχτές παρέες, ξεβιδωμένο περπάτημα, χαζοψιθυρίσματα και γελάκια. Με γυαλιά μαύρα, μαλλιά κατράμι και σώμα μαυρισμένο με φυσικές μεθόδους, σε απόλυτη αντίθεση με τα ασπρονήσια και πάνω στο τραπέζι της μόνο καφές και νερό. Ούτε κινητά, ούτε κονσίλερ, ούτε i-pod ροζουλί, εν συντομία χωρίς το περιεχόμενο της τσάντας του σπόρ Μπίλυ αραδιασμένο στο τραπεζάκι και στις γύρω καρέκλες. Μόνο αυτή, τα κακόγουστα ρούχα της και το φόντο. Προσιτή, μυστηριώδης και ευέλικτη, έτοιμη να σε αφήσει να πλησιάσεις προς το μέρος της, να της πεις "πάμε" και να φύγετε χωρίς να περιμένεις ένα μισάωρο γεμάτο μέχρι να μαζέψει τα ψιλικά της.

    Και να μη σε νοιάζει ούτε το πού θα πάτε ούτε ο αμείλικτος χρόνος που την έκανε γύρω στα 30 ενώ εσύ είσαι κάπου στα 7, με μπόι που σου απαγορεύει την είσοδο ακόμη και στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια.


    , , , , , ,

    Βάστα καρδιά μου
    Όταν επιτέλους ο πολυμήχανος Οδυσσέας έφθασε στην χαμένη του Ιθάκη και αντίκρυσε κατάματα το θέαμα της καταπάτησης των θεμελιωδών της τιμής και της αξιοπρέπειας του, πνίγηκε στην οργή.
    Μέσα σε δευτερόλεπτα έπνιξε τον θυμό του και μονολόγησε ''Βάστα καρδιά μου'' (τέτλαθι δή καρδίη). Εκεί, μέσα σ΄αυτή την δίνη, ανεμοδαρμένος από την θλίψη και τον θυμό, έπρεπε να νικήσει το τελευταίο και πιο μεγάλο εμπόδιο, τον ίδιο του τον πόνο.

    Αυτές οι νίκες θέλουν σχέδιο και υπομονή. Ζήτησε ν΄ακούσει...

    Ν΄ακούσει την γεύση που ξέχασε. Ν΄ακούσει τον ήχο που αφήνει ο Αύγουστος στον ακάλυπτο με τα ιδρωμένα παράθυρα. Ν ΄ακούσει αυτόν που μένει τελευταίος στο τραπέζι τα μεσημέρια της Κυριακής και παίζει με τ΄αλάτι. Ν΄ακούσει την σιωπή της χειρολαβής στα κρύα χέρια του απωλυμένου. Για να ξαναπεί ''Βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει πιο μέσα.

    Ν΄ ακούσει όσα προσπαθεί να πει το παιδί του. Αλλά αυτά που λέει το παιδί, όχι αυτά που θα έλεγε ο ίδιος αν ήταν στην θέση του. Να ακούσει να του περιγράφει πως ανακάλυψε τον λαμπερό ήλιο , το δροσερό χορτάρι, την αυγή της κάθε μέρας. Και αφού ακούσει, να καθρεφτίσει στα μάτια του, την αδιαπραγμάτευτη αξία όλων αυτών που λέει και σκέφτεται και κάνει, το παιδί του. Εκεί δίπλα του, όπως θα το βλέπει να μπαίνει και να βγαίνει στο θαυμαστό κήπο των συναισθημάτων, την ίδια στιγμή να του δείξει να κοιτά και ν ΄αγαπά τους ανοικτούς ορίζοντες. Και ας είναι μια μέρα να του φύγει μέσα σ΄αυτούς. Τα παιδιά είναι πουλιά, δεν είναι για να στέκονται. Να το ακούσει, να το παρακολουθήσει, να το προστατεύσει αθόρυβα και διακριτικά γιατί ξέρει πως ''όσο υπάρχει το παιδί, υπάρχει ελπίδα''. Για να ξαναπεί, ''βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει ακόμα πιο μέσα.

    Ν΄ακούσει τον ήχο της προσδοκίας που σκοντάφτει και χάνεται. Του ονείρου που αλλάζει , της φωτογραφίας που παίρνει φως και καίγεται. Ν΄ακούσει το κρακ κρακ στο σφίξιμο της ολοκαίνουργιας ιεραρχίας των αξιών. Να παραδεχτεί πως μέχρι τώρα δεν ήξερε ν΄ακούει και πως μονάχα μίλαγε. Και πως είχε ξεχάσει να διακρίνει, γιατί είχε συνηθίσει στην θέση της ουσίας την ανοησία. Και πως κάθε φορά που πείναγε σήκωνε το τηλέφωνο και ερχότανε το γεύμα. Αλλά δεν χόρταινε, γιατί είχε χαθεί η χαρά πολύ πριν χαθούν τα λεφτά και το πιάτο ήταν άδειο.


    Τώρα όμως το πιάτο γεμίζει. Γεμίζει από την πείρα του καθενός. Ένα πιάτο εμπειρίας χωρίς φόβο πως αυτό που θ ΄ακουμπήσει στο πιάτο του ο άλλος συνταξιδευτής, είναι επέμβαση, απειλή. Έτσι κι αλλιώς το τι είναι ο καθένας θα το βρει, όχι στα λόγια αλλά στη πράξη , στο χρέος της κάθε απλής μέρας. Στο μεράκι και στην υπομονή του. Και άντε να αξιώσουν κάτι όταν με υπομονή το δημιουργείς. Αυτά δεν γίνονται.

    Κάπου εκεί ελεύθερος από τα περιττά θα ξεκινάει. Το σχέδιο θα είναι έτοιμο , η Ιθάκη θα προκαλεί, η πιο βαθειά πληγή θα επουλώνεται. Το βήμα θ΄ανοίγει. Τα χέρια πλεγμένα, θα κρατάνε γερά. Η καρδιά θα ξέρει πια πως να βαστάει.


    Ανν Λου

    , , , , , , ,



    Το Σύμπαν Που Αγάπησα - Το Ολογραφικό Σύμπαν


    Το Ολογραφικό Σύμπαν: Μια παράξενη θεωρία


    Μια παράξενη θεωρία που λέγεται ολογραφική αρχή, λέει ότι το Σύμπαν είναι σαν ένα ολόγραμμα. Όπως το φως μας επιτρέπει να απεικονίσουμε ένα τρισδιάστατο είδωλο πάνω σε ένα επίπεδο φιλμ, έτσι και το φαινομενικά τρισδιάστατο Σύμπαν μπορεί να είναι τελείως ισοδύναμο με κάποια κβαντικά πεδία και φυσικούς νόμους, "σχεδιασμένους" σε μια τεράστια μακρινή επιφάνεια.Ίσως λοιπόν και ολόκληρο το Σύμπαν να είναι σαν ένα γιγάντιο ολόγραμμα.



    Το Ολογραφικό Σύμπαν.


    Τι είναι το ολογραφικό σύμπαν, πως λειτουργεί ο εγκέφαλος, τελικά? Τι είναι αντικειμενική πραγματικότητα κ κατά πόσο υπάρχει? Και αν τελικά τα υποατομικα σωματίδια επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους, κατά πόσο μπορούν να εξηγηθούν τα παραψυχολογικά φαινόμενα, όπως η τηλεπάθεια?


    Το σύμπαν είναι μια ψευδαίσθηση ;


    Το 1982 μια ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Παρισιού υπό την διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect, πραγματοποίησε ίσως το σπουδαιότερο πείραμα του 20ου αιώνα.

    Οι παραπάνω ερευνητές ανακάλυψαν ότι υπό κατάλληλες συνθήκες υποατομικά σωμάτια όπως τα ηλεκτρόνια, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία με άλλα υποατομικά σωμάτια ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει τόσο αν πρόκειται για απόσταση 5 εκατοστών ή για απόσταση 100 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, ως να ήξερε κάθε ανεξάρτητο σωμάτιο ακριβώς τι κάνουν τα άλλα.

    Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο με δύο τρόπους : ή θεωρία του Einstein, που αποκλείει τη δυνατότητα επικοινωνίας με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, είναι λανθασμένη, ή μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχουν συνδέσεις που δεν έχουν μόνο τοπική σχέση μεταξύ των.

    Η συντριπτική πλειοψηφία των φυσικών αρνείται την δυνατότητα ύπαρξης φαινομένων που εξελίσσονται με ταχύτητες μεγαλύτερης εκείνης του φωτός αλλά το πείραμα που αναφέρεται προηγουμένως ανατρέπει το αξίωμα αυτό αποδεικνύοντας ότι μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχει δεσμός που δεν είναι τοπικού χαρακτήρα.

    Ο διεθνούς φήμης Άγγλος φυσικός David Bohm, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, υποστήριζε ότι οι ανακάλυψη του Aspect συνεπιφέρει την μη ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας. Δηλαδή ότι το σύμπαν παρά την φαινομενική του στερεότητα στην πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο φαντασμαγορικό ολόγραμμα.

    Για να αντιληφθούμε τον εκπληκτικό ισχυρισμό του Bohm ας δούμε για λίγο τι είναι ένα ολόγραμμα.

    Ένα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός Laser. Η τρισδιάστατη απεικόνιση δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενδιαφέρον ενός ολογράμματος. Εάν το ολόγραμμα ενός αντικειμένου κοπεί στα δύο και ύστερα το φωτίσουμε πάλι με φως Laser, ανακαλύπτομαι ότι το κάθε μισό περιέχει ακόμη ολόκληρη την εικόνα του αντικειμένου.

    Ακόμη, συνεχίζοντας να διαιρούμε τα δύο μισά θα δούμε ότι κάθε τεμάχιο από αυτά τα κομμάτια του φωτογραφικού φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια έκδοση μικρότερη μεν αλλά ανέπαφη του αντικειμένου. Σε αντίθεση με τις κοινές φωτογραφίες κάθε μέρος του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες του ακέραιου αρχικά ολογράμματος.

    Σχεδόν καθ όλη την διάρκεια της πορείας της η δυτική επιστήμη ενεργούσε με την προϋπόθεση ότι ο καλύτερος τρόπος για την κατανόηση ενός φυσικού φαινομένου, τόσο αν επρόκειτο για ένα βάτραχο ή για ένα άτομο, είναι να το διαιρέσει και να μελετήσει τα επί μέρους τεμάχια. Τα ολογράμματα μας λένε ότι μερικά φαινόμενα είναι δυνατόν να μην ακολουθούν αυτή την προσέγγιση. Ο Bohm το αντιλήφθηκε, ανοίγοντας έτσι ένα δρόμο για την κατανόηση της θεωρίας του καθηγητή Aspect.

    Κατά τον καθηγητή Bohm ο λόγος για τον οποίο τα υποατομικά σωμάτια διατηρούν την επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει είναι το γεγονός ότι ο διαχωρισμός τους είναι μια ψευδαίσθηση. Ήταν πράγματι πεπεισμένος ότι, σε ένα πιο βαθύ επίπεδο πραγματικότητας, τα σωμάτια αυτά δεν είναι ίδιες οντότητες, αλλά προεκτάσεις του αυτού δομικού « οργανισμού ». Ο ίδιος αυτός καθηγητής εξηγούσε την άποψή του αυτή με το ακόλουθο εκλαϊκευμένο παράδειγμα.

    Ας φαντασθούμε ένα μικρό ενυδρείο μέσα στο οποίο κολυμπά ένα χρυσόψαρο. Ας φαντασθούμε ότι το ενυδρείο αυτό δεν το βλέπουμε απ ευθείας αλλά με δύο τηλεκάμερες , η μία τοποθετημένη μετωπικά και η άλλη πλευρικά σε σχέση με το ενυδρείο.

    Κοιτάζοντας τις δύο οθόνες τηλεοράσεως που δείχνουν το τι βλέπει η κάθε τηλεκάμερα θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι τα χρυσόψαρα είναι δύο διαφορετικές οντότητες καθόσον οι δύο τηλεκάμερες που βλέπουν το ίδιο χρυσόψαρο από διαφορετικές θέσεις θα μας δείχνουν δύο εικόνες διαφορετικές.

    Όμως συνεχίζοντας να παρατηρούμε τα δύο ψάρια στο τέλος θα αντιληφθούμε ότι υπάρχει κάποιος δεσμός μεταξύ τους. Όταν γυρίζει το ένα και το άλλο θα κάνει το ίδιο, όταν κοιτάζει το ένα μπροστά του το άλλο θα κοιτάζει προς τα πλάγια. Αν δεν γνωρίζαμε τις συνθήκες λήψης αυτών των εικόνων θα πιστεύαμε ότι τα δυο ψάρια είναι συνεννοημένα μεταξύ τους και ότι υπάρχει κάποιος δεσμός που τα ενώνει νοητικά, άμεσα και κατά μυστηριώδη τρόπο.

    Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματίων δείχνει ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας του οποίου δεν είμαστε ενήμεροι, ότι υπάρχει μια διάσταση πέραν εκείνης μέσα στην οποία ζούμε.

    Τα υποατομικά σωμάτια , που αποτελούν το όλον από τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέχρι τα άστρα, τους γαλαξίες και το σύμπαν ολόκληρο, μας φαίνονται χωρισμένα μεταξύ τους επειδή εμείς βλέπουμε μόνο ένα μέρος της πραγματικότητάς των, αυτά δεν είναι μέρη χωριστά του όλου αλλά όψεις τεμαχίων μιας βαθύτερης και βασικής ενότητας που προκύπτει τελικά εξ ίσου ολογραφική και αδιαίρετη.

    Εφόσον κάθε πράγμα στην φυσική πραγματικότητα αποτελείται από αυτές τις «εικόνες», προκύπτει ότι το σύμπαν είναι μια προβολή ενός ολογράμματος.

    Η κοσμική αποθήκη.


    Εκτός από την ψευδαισθητική της φύση, αυτό το σύμπαν θα είχε και άλλες καταπληκτικές ιδιότητες.

    Εφόσον ο διαχωρισμός μεταξύ των υποατομικών σωματίων είναι μόνο φαινομενικός, αυτό σημαίνει ότι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα τα πράγματα είναι απείρως συνδεδεμένα. Τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου του άνθρακα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι συνδεδεμένα με τα υποατομικά σωμάτια που αποτελούν ένα κουνούπι που πετά, ένα καρχαρία που κολυμπά, μια καρδιά που κτυπά και κάθε άστρο που λάμπει στον ουρανό.

    Διάβασα σε κάποιο άρθρο, δεν θυμάμαι πού, ότι σε ένα εργαστήριο έγινε το ακόλουθο πείραμα : σε ένα μικρό πυρίμαχο διαφανές δοχείο με νερό τοποθέτησαν μια γαρίδα ζωντανή. Στα φύλλα και στα κλαδιά ενός καλλωπιστικού φυλλόδενδρου που βρισκόταν μέσα στο εργαστήριο, τοποθέτησαν αισθητήρες που παρακολουθούσαν την λειτουργία του οργανισμού του. Στη συνέχεια τοποθέτησαν το πυρίμαχο δοχείο που περιείχε τη ζωντανή γαρίδα πάνω από τη φλόγα ενός λύχνου Bunsen αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία ψησίματος της γαρίδας. Όταν η γαρίδα έπαψε να ζει τα καταγραφικά μηχανήματα της λειτουργίας του φυλλόδεντρου κατέγραψαν μια ευθεία γραμμή δείχνοντας έτσι ότι το φυλλόδεντρο, τη στιγμή που έπαψε να ζει ένας άλλος οργανισμός, το “ αισθάνθηκε ” έντονα.

    Όλα διαποτίζουν τα πάντα. Παρ όλο του ότι η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να κατατάξει, να ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα, κάθε υποδιαίρεση προκύπτει αναγκαστικά τεχνητή και όλη η φύση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα απέραντο αδιάλειπτο και συνεχές δίχτυ.

    Σε ένα ολογραφικό σύμπαν ακόμη ο χρόνος και ο χώρος δεν θα αποτελούσαν πλέον θεμελιακές αρχές. Έννοιες όπως ο τόπος συντρίβονται , αφανίζονται αναφερόμενες σε ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν είναι χωρισμένο από το υπόλοιπο, επομένως και ο χρόνος αλλά και ο τρισδιάστατος χώρος ( όπως οι εικόνες του χρυσόψαρου στις δύο οθόνες ) θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απλές προβολές ενός συστήματος που είναι ακόμη πιο σύνθετο.

    Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα δεν είναι άλλο παρά ένα είδος υπέρ-ολογραφήματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν συγχρόνως.

    Κάποτε όταν η τεχνολογία μας δώσει τα κατάλληλα όργανα θα μπορούμε να οδηγούμαστε σ εκείνο το επίπεδο πραγματικότητας ώστε να βλέπομε σκηνές από το παρελθόν μας που από καιρό έχουμε ξεχάσει.

    Τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει το υπέρ - ολογράφημα παραμένει μια ερώτηση χωρίς απάντηση. Υποθετικά, δεχόμενοι ότι αυτό υπάρχει, θα μπορούσε να περιέχει κάθε υποατομικό σωμάτιο που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρξει και ακόμη κάθε δυνατή μορφή της ύλης και της ενέργειας, από τις νιφάδες του χιονιού μέχρι τα άστρα και τους γαλαξίες , από τις φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμα (γ). Πρέπει να το φαντασθούμε ως μια απέραντη κοσμική αποθήκη του όλου εκείνου που υπάρχει.

    Αν είναι αλήθεια ότι το σύμπαν είναι συγκροτημένο σύμφωνα με ολογραφικές αρχές προκύπτει ότι και το σύμπαν έχει ιδιότητες μη τοπικού χαρακτήρα και επομένως κάθε σωμάτιο που υπάρχει περιέχει μέσα του την εικόνα του όλου. Επομένως όλες οι εκδηλώσεις της ζωής προέρχονται από μια μοναδική πηγή αιτιότητας που περιέχει κάθε άτομο στο σύμπαν. Από τα υποατομικά σωμάτια μέχρι του γαλαξίες γίγαντες, όλα είναι συγχρόνως απειροστικό μέρος της ολότητας του όλου.


    Αλλά η πλέον εξωφρενική άποψη του ολογραφικού εγκεφαλικού μοντέλου του καθηγητή Pribram είναι εκείνη που προκύπτει ενώνοντας το μοντέλο αυτό με τη θεωρία του Bohm. Αν η πραγματικότητα του κόσμου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δευτερεύουσα πραγματικότητα και αυτό που υπάρχει δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ολογραφική δύνη συχνοτήτων και αν ακόμη ο εγκέφαλος είναι μόνο ένα ολόγραμμα που επιλέγει μερικές από τις συχνότητες αυτές μετασχηματίζοντάς τις σε αισθητηριακές αντιλήψεις, τότε τι μένει από την αντικειμενική πραγματικότητα;

    Με απλά λόγια δεν μένει τίποτα, η αντικειμενική πραγματικότητα παύει να υπάρχει !

    Βασίλης Χατζηγιάννης, καθηγητής Μηχανικής των Ρευστών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας του ΑΤΕΙ Κρήτης

⬆
Top